La Isla Anita

Atölye MAT!

2012-02-26T20:22:00.000+02:00

Merhabalar!

Bu sıralar blogla pek ilgilenememin ilk defa gerçekten hayırlı bir sebebi var. Franny ile kafa kafaya verdik ve enfes bir atölye oluşturduk, the MAT!

Atölye MAT birbirinden mutlu el yapımı ürünlerle ve piyasanın çok altındaki fiyatlarıyla size ulaşmak için yola çıktı. Sevimli kolyeler, anahtarlıklar, küpe ve yüzükler, çanta, tişört ve birçok tasarımla sahneye çıkan MAT bununla da kalmıyor ve kişiye özel siparişler de kabul ediyor!

Birbirinden sevimli eserlerimizle tanışmak ve takibe geçmek için alttaki adresleri takibe almanız ve sipariş için atolyemat@gmail.com adresine mail atmanız yeterli. ^^

https://www.facebook.com/pages/At%C3%B6lye-MAT/198879526886950

http://atolyemat.blogspot.com/

https://twitter.com/Atolye_MAT

vaporous

2012-02-22T17:17:00.000+02:00

Günleri birbirine ekledim, düşleri kenetledim birbirine. Biraz daha güç, biraz daha sabır. Ama olmayınca olmuyor ve insan ölmeyince ölmüyor ne kadar dua etse de. Tanrıya yolladığım mektuplar cevapsız kalıyor. Yalnızlığım biraz yanlış anlaşılmış. Nereden çıkıp geldiği bilinmez, bir hayalet tutuyor ellerimi. Göz kapaklarımda birer öpücük. İçimde bir şarkı, çarptığı yeri yakıyor. Nefretin bile silemediği hatıralar ve ne garip. Hiçbir kalem çizemiyor bazı isimlerin üzerini. Bulutlar çarpışıyor kirpiklerimde. İçimde bir hayaletle, bir vapurluk ağladım.

Karşılıksız bir özlem, ruhun falakası, acının daniskası, bu senaryoyu kimin yazdığını merak ediyorum. Sandıklarca kış, sandıklarca 'özledim'. Soru işaretleri dalga geçiyor ruhumla. Kanayan yerleri teslim ettiğim dudaklar şeker kokuyor. Bense tuza buluyorum bedenimi, her kesik tekrar tekrar acıyor. Yangınların en büyüğü ruhumu dumana boğuyor. Neden bilinmez, gözlerimi kapasam bile görüyorum her şeyi. Yer gök alev, yer gök kırbaç. Yüzüyorum, yüzüyorum, yüzüyorum. Bugün de kara görünmedi. Kader.

Şimdi bir enkazın altında, süreklilikle çalan bir müzik kutusu. La vie en rose, taşlar ağır, susmuyor, ellerim ulaşmıyor, kulaklarım kanarken, sen kendini ne sanıyorsun ki? Böyle olmaz, doğrusu bu değil. Ve bir düzine ilaç, onlarca beyaz zarf, içleri bomboş. Her kabus, bir diğerini doğuruyor. Aynalara birer mısra iliştirip kaçıyorsam bu şehirden, bu kendimi kandırmaktan fazlası değildir. Anlaşılmak mühim değil, keşke sadece anlayabilseydim. Kimse bilmez, her şeyden çok, kendimi özledim.

Anita Taylor

22.02.2012

Kadıköy

hope so

2012-02-22T00:26:00.001+02:00

~~And when u see my face, hope it gives you hell.~~

Hi There Stain

2012-02-13T23:24:00.002+02:00

"Hayır bu sadece martıların sorunu! Benim değil." dedi ve ateşe verdi denizi. Bütün deniz kızları bakire öldü ve yandı ahtapotlar.

"Mercanlardan ne istedin. Senin sorunun benimle..." Sesim kısık. Kısık sesim gittikçe daha da yavaşlıyor. Senaryoda tanımımın yapıldığı satıra mürekkep damlamış. Ukala olmam gerekirken her hareketim inadına çekingen.

"Hayır bu sadece ve sadece babamın sorunu." Annesinin bacak arasına sapladı bıçağı ve kan; tüm doğmamış çocuklar adına aktı... Annesi gözleri tavana dikili öldü, kediler kapattı göz kapaklarını...

"Kadının suçu neydi, hesaplaşman gereken benim..." dedim yalvaran bir sesle. Kendimden başka herkes için yalvarıyorum. Radyoda reklamımın yapıldığı saatte, tüm kentte elektrik kesilmiş, tüm radyoların pilleri bitmiş, kulaklar sağır olmuş. Yabancı gibiyim tanınmam gereken her yüzde..

"Hayır bu sadece yazarının sorunu, benim değil!" diyerek yırtıp attı tüm kutsal kitapları. Gözümün önünde parçalandı tüm ayetler, uçuştu kitapların sayfaları...

"Cehennemde yanacaksın bunun için! Hiç mi korkun yok, kutsal olanla değil ki senin derdin! En basitle. Benimle..." Sesim korkak, hecelerim telaş içinde. Gazetede kuponumun verileceği gün darbe olmuş, kapanmış tüm gazeteler. Şimdi bana sahip olamadı diye ondan özür diliyorum diz çökmüş. Çünkü gözleri, darbeyi yapana değil, sadece bana küsmüş.

"Hayır bu artık benden başka herkesin sorunu." diye eline aldı tabancayı. Tabancadaki yansımasına bakıp, gözlerinde beni aradı. Çünkü o, en başından beri beni yıldız zanetti, göz bebeklerine beni taktı. Bulamayınca beni göz bebeklerinde, çıldırdı..

"Nasıl izin verebildim gözlerimden gitmene! Nasıl! Bunu hakettim artık!" dedi, ne olduğunu hiç birimiz anlamadan kurşunu sol gözüne sıktı..

***

"Sana benim için ağlama demiştim! Her akan damlada, bir parçam terk etti gözlerini... Yine de, değer miydi ölmeye be adam... Arkanda ne ağlayacak bir anne bıraktın, ne okunacak br kutsal kitap.. Saçılamayacak küllerin denize.. Çok kalabalık gittin buralardan.. Değer miydi benim gibi bi fahişe için ölmeye? "

Cansız bedeninde, son bir kasılma. Ve hep sıkı bir yumruk halinde duran elinden, ölümün açtığı avucundan düşen bir pusula:

"Ölmeye de değer,öldürmeye de.

Cehenneme gitmeye de.

Amin..*"

Anita
2006

*Alıntı, Sin City

birdy

2012-02-08T23:17:00.001+02:00

ardımda çok dağ bıraktım jose

kaç nehirden geçtim saymadım

ellerin güzeldi

ellerin benim

neden bitti anlamadım

bazı yazlar çok soğuktur
bazı kuşlar erken ölür

bazı kadınlar ecellerine aşıktır

kimi adam, onu bile çok görür

sen beni görmesen de artık

unutsan da kimim, neredeyim

ben yine, yılmasam düşsem yollara

çalsam kapını, sarılsam sana

desem, çok yol yürüdüm, geldim

bilirim, açılmaz bazı kapılar

hiçbir gözyaşıyla

yine de gelsem şimdi

tutsam elini jose

göğsümde bir kuş kanatlansa

bilirim, aşk olur adı

büyük harflerle yazılır ayrılığın karşısına

....

anita

8.2.12

Read Your Book

2012-02-03T10:24:00.000+02:00

I swim too far, fly too high

I forgot to say goodbye
I read your book with my eye
it was fun, but still i cry
I throw it out, in your head
keep it there, while you're sad.

Düş

2012-01-31T18:30:00.002+02:00

Otobüs bekliyorum yağmurun altında. Damlalar hırçın. Çatlak dudaklarımı acıtıyor rüzgâr. Crossfade çalıyor. Cold. Sırtımı arkamdaki direğe yaslıyorum. Gözlerim kapalı. Rüzgâr, soğuk, damlalar… Gözlerimi açıyorum. Bir otobüs, önümde açılan kapılar…

En arkaya oturuyorum. Cam kenarı. Tüm yolcular kadın. Kızıl, kahve, sarı, mavi saçlı. Benimse şapkam var. Saçlarım görünmüyor. Saçlarımın rengini bilmiyor kadınlar. Uaral, La Vaga Esperanza De Ser. Güzel müzik. Başımı cama yaslayıp gözlerimi kapatıyorum. Takip etmem gereken bir durak yok. Otobüsün nereye gittiğini bilmiyorum.

Mavi gözlü bir adam görüyorum karşımda. Saçlarımı seviyor. Saçlarımı gösterecek kadar güveniyorum tanımadığım adama. Garip. Parmakları saçlarımı, gözleri gözlerimi okşuyor. Sonra dudaklarıma kayıyor parmakları. Mavi gözlerinden yaşlar damlıyor. “Ne oldu?” diyorum. “Neden ağlıyorsun?” “Dudakların canımı acıtıyor.” diyor. “Kapalıyken bile.” Bir rüzgâr esiyor. Gözlerimi kapatıyor saçlarım. Rüzgâr dindiğinde açıyorum gözlerimi. Mavi gözlü adam yok artık. Yalnızım.

Uyanıyorum. Beş şarkıdır uyuyormuşum. Yağmur dinmemiş hala. Ama kadınlar gitmiş. Otobüs boş. En önde şoför. En arkada ben. Dream Theater gelmiş bir de. Space-Dye Vest diyor. İçimden eşlik ediyorum çığlık çığlığa. “Love is an act of blood, and I’m bleeding…” Çıkartıyorum kulaklıkları. Yerimden kalkıp şoförün yanına geçiyorum. “Sigara içebilir miyim?” Adam beni duymuyor. Kulağında kulaklıklar, bir şeyler mırıldanıyor. “Love is an act of blood, and I’m bleeding…” Tanıyorum bu şarkıyı. Tanıyorum bu sesi. Kulaklıkları çıkartıyor. Dudaklarının arasına bir sigara sıkıştırıyor. Bana uzatıyor sonra paketi mavi gözlü bu adam. “İster misin?”

Önce kendi sigarasını, sonra benimkini yakıyor. Gözleri yolda.

“Ne zaman düşümde siyah saçları olan bir kız görsem, yanaklarım ıslak uyanırım. Parmaklarım kıpkırmızıdır uyandığımda. Acır.”

Anlamıyorum. Benim şarkım, benim rüyam. Ürperiyorum…

“Nereye gidiyoruz?”

“Korkuyor musun?”

“Korkmam ben! Sadece merak.”

“Ama dizlerin titriyor.”

Gülümsüyor. Mavi gözleri cam gibi. Sömürüyor dudaklarım sigarayı. Susmaya karar veriyorum.

Bir deniz ve üç şehir geçiyoruz sigaram bitene kadar. Duruyor sonra otobüs, şimdiye kadar gördüğüm en yabancı sokakta.

“En çok yıldızları severim bu evrende var olan şeyler arasında. En çok denizkızlarına acırım. Biraz gecikse sonbahar, endişelenir, üç adak adarım Zeus’a. En sevdiğim kart Maça Kızı’dır ve tüm kalbimle inanırım sonsuzluğa.”

Gözlerine bakıyorum. Doğruyu söylüyor. Yalan kokusu yok hiçbir hücresinde.

“Bense dolunaya aşığım. Ona bu denli yakın olabildikleri içinse yıldızları kıskanırım.”

Yüzümü avuçlarının arasına alıyor. Eğilip yakından bakıyor gözlerime.

“Kendinden kıskanıyorsun aşkını. Evrendeki tüm yıldızlar gözlerinde saklı… Kalbin fazla büyük senin. Ama kendinden başkasında yok anahtarı.”

“Korkuyorum ben.”

“Neden?”

“Senden, bu olup bitenlerden, cümlelerinden.”

“Benden değil, kendinden korkuyorsun sen. İçinde sakladığın sayısız çelişen kişiliğinden. Beş dakika önce asla hiçbir şeyden korkmadığını söylüyordun asice, en hırçın maskenle. Şimdi en beyazını taktın, korktuğunu söylerken dudakların titriyor. Rollerin birbirinin önünü kesiyor. Kaos sensin. Savaş sensin. Karmaşa sensin. Ben ise hiç duymadığın bir şarkının son mısrasıyım sadece…”

Kalp atışlarım hızlanıyor. Aşık oluyorum sanki. Olsun. Üç gece var daha dolunaya. Gözlerine gökyüzünün tüm mavisini sığdırmış bu adam. Adını bile bilmiyorum. Adını bilmediğim bir adama aşık olabilirim.

“Küçük bir kız çocuğuyken yağmurları severdim.”

“Peki ya şimdi?”

“Şimdi daha çok seviyorum…”

Gülümsüyor. Saçlarımı sevmeye başlıyor. Elleri saçlarımı, gözleri gözlerimi okşuyor. Parmakları dudaklarıma kayıyor. Gözleri dolu dolu. Dudaklarımız birleşiyor kanın en dürüst tadında. Ağlıyor mavi gözlü adam. “Dudakların canımı acıtıyor…”

Kapıyı açıp gidiyor sonra. Adım adım ilerliyor geceye. En tepede duruyor. Parlıyor siyah zeminde. Dolunay oluyor. Dolunayım oluyor gökyüzümde.

Kapıyı açıp iniyorum. Gözyaşlarım yağmura eşlik ediyor. Gece, dolunay, damlalar. Yağmur ilk defa bu kadar kırmızı yağıyor…

Anita

23.12.2007

27

2012-01-27T11:00:00.000+02:00

Bugün yirmi yedinci gün. Başucumda kırmızı bir telefon var. Her çaldığında kanım çekiliyor. Aldığım nefesi veremiyorum. Lokmamı yutamıyorum. Adım atamıyorum. Telefon asla güzel bir haber için çalmıyor. Duvarlarını güzel anıların çirkin fotoğraflarıyla doldurduğum bu odada dünyanın en zavallı paranoyak kadınına dönüştüm. Fal kapattığım fincanları geri çevirmeye korkuyorum. Birilerinin telefonlarımı dinlediğine inanıyorum. Koltuğun üzerinde dikilemiyorum, düşeceğime eminim. Birisi aynalarımın ardına gizli kameralar yerleştirmiş ve ben rujumu tazelerken izleniyorum. Tüm bunların sorumlusu sensin. 84 mevsimlik ömrümün en ürkek günlerini geçiriyorum. Çünkü her an kapı çalabilir ve ben çalan kapılardan ardıma bakmadan koşarak kaçmak istiyorum. Oysa sen, beni her şeyden koruyabilirdin. Hapise düşsem, üçüncü gece kaçırırdın beni. Evreni korkunç canlılar ele geçirse ve yaşayan tek insanlar biz olsak, sen beni güvende tutabilirdin. Onlarla savaşıp, güvenli barınağımızda oturan bana portakal suyu ve kestane şekerleri getirirdin. Hasta olsam alnımda elin olurdu, mutsuz olsam beni güldürecek bir şeylerin. Ama şu an bu dört duvarın içinde kendimle konuşuyorum. Konuşmaktan yoruldum. Duyacağını bilsem gelmeni söylerdim. Duyacaklarını bilsem, gitmelerini… Bu kadar kalabalık bir boşluk, omuzlarımı düşürüyor. Bak, artık kavga eder gibi yemek yemeyi bıraktım. Artık camları daha sık siliyorum. Her şeyi siyahla beyazdan ibaret görmüyorum. Ama sen artık önemsemiyorsun. Bunu düşündükçe rujumu tazeliyorum. O hiç sevmediğin file çoraplarla, mini eteklerle dolaşıyorum. Saçlarımı boyatıp topuklu ayakkabılar giyiyorum. Olduğum gibi görünmeye karşı duruyorum. Sevdiğin makyajsız, dağınık saçlı halim yataktan kalktıktan sonra sadece onbeş dakika sürüyor. Sana savaş açtım. Sana kendimi açmıştım. Bana sahip olamadığın için kızgınım sana. Bunu yapmamalıydın. Çünkü hayat çok kısa ve sen benim ruhumdan çalıyorsun. Oysa şu an uyuyor olabilirdim. Ensemi öperek uyandırırdın. Kahvaltıda pizza yerdik. Akşam rakı içer, televizyondaki adamlara gülerdik. Yoksun. Ve midem bulanıyor. İçimdeki seni kusmak istiyorum. Şehri bir şişe şarap yerine koyup kafaya diktim. İçime binalar, kaldırımlar ve ilkokul çocukları doldu. İçime asansörler, sokak köpekleri ve deniz doldu. İçime dolan deniz seni boğdu. Bir kaldırım taşıyım şimdi. Depozitosuz bir şarap şişesi. Ojeleri soyulmuş bir orospu. Çaresi bulunmamış bir hastalık. Tükenmeyen bir kalem. Yıkılmış bir kaleyim şimdi ben. Kayıp bir kıta. Hiç tanığı olmayan bir cinayetin, elleri siyaha boyalı sokak çocuğu. Her şeyi bir kenara bırakıp, televizyonun karşısında uyuyorum. Sonra telefonumun hiç susmadığı kabuslar görüyorum. Ben anlatmıyorum. Onlar anlamıyorlar. Ağlamak istiyorum ama duymalarından korkuyorum. Her yer kameralarla dolu. Doğru olan hiçbir şey yok. Kendimi yok sayıyorum. Gülünce çenemin kenarında oyulan gamzenin hatırına, seni hayal ediyorum.. Hayalin artık beni gülümsetmeye yetmiyor.

Aşk tam bir orospu çocuğu.

Seni ağlıyorum.

07.12.2010
İstanbul
Anita

Portreler II - Polen

2012-01-26T11:26:00.001+02:00

Kirpiklerimizi aşıp geçen her damla aynı renkteydi, belki de sadece bu yüzden sevdim seni…

Kelimelerimi tanıdın önce, ardından beni. Seni tanıdım önce, sonra gördüm kelimelerin sana yetmediğini. Ben kadar kayıptın, ben kadar yanlış yapmıştı hayat sana, ben kadar karanlık sunmuşlardı bu yaşında. Geç doğmuştun sen biraz, ben biraz erken yaşlanmıştım. Geçmişimi gördüm sende. Geleceğini anlatmak istedim sana sadece. Yanlış zamanlara, yanlış mekânlara çakılmıştı kaderimizin her harfi. Yanlış insanları sevmiştik hep, yanlışların peşindeydik belki. Doğruya ulaşmanı değil, doğrunun ulaşılmaz olduğunu anlamanı istedim en çok. O yüzden bir kez kurdum her cümleyi sana, ikincisi gelmedi. Çünkü önünü görmek isteyen insanlar, hayatlarında tekrarlara yer vermemeli. Ait olmadığımız bedenlerde, her gece gizli gizli yamaladığımız ruhlarımızla sadece nefes alıp vermeye çalışıyoruz ya hep, elbet bir gün bitecek diye, o gün geldiğinde yanında olmak istiyorum en çok, daha beyaz bir sayfayı beraber açalım diye. Çünkü inanıyorum sana Polen. İnanıyorum senin içinde itiraz eden o asi kıza. İnanıyorum senin içinde her şeyi kabullenen o ufacık çocuğa. Çünkü inanıyorum gelecekte kendi gökyüzünün güneşi olabilen bir kadına dönüşeceğine. Çünkü inanıyorum ben Polen, senin kurmadığın, ama benim duyabildiğim her cümlene…

Bir gün gelecek, sadece kumların üzerine uzanıp gökyüzünü izleyen iki genç kızın tablosunu çizecek her ressam, biz modelleri olacağız. Bir gün gelecek, geceleri birer yudum şaraba razı olup, seninle yan yana yıldızları sayacağız. Bir gün sen bana denizi anlatacaksın. Ben sana toprağı. Bir gün susacağız sadece, kimse duyamayacak saçlarımızın anlattıklarını. İşte bu yüzden dayanmak gerekiyor Polen. İşte bu yüzden, sırf bu yüzden savaşmak… İşte bu yüzden seviyorum seni Polen. Biliyorum, kolay değil anlamak…

Yalanları görebilmek acıdır. Maskelerin ardında nelerin durduğunu bilmek… Zordur her şeyi sezerek yaşamak, zordur olup biten her şeyi görmek. Biliyorum neden nüfus cüzdanında yazan yaşta olmadığını. Biliyorum nasıl hayata bu kadar sabırla katlandığını. Biraz turuncu katmak istiyorum sadece hayatına bir gece sen uyurken, biraz bahar sürmek istiyorum zamanın sana getireceklerine. Çünkü onlar anlamaz. Çünkü onlar göremez senin içine akıttığın yaşları. Oysa ben biliyorum, bir şiir uzatsam sana, diner acın, içini çekersin önce, sonra gülümsersin yine. Güçlüsün sen çünkü Polen. Farkındalığının farkındasın. Kendi kendinin aynası olabilen nadir insanlardansın. Ve işte bu yüzden hayatımdasın. İşte bu yüzden ben biraz çilek tadı istiyorum geleceğimize, biraz meltem, tenimizi mutlu etsin diye. İşte bu yüzden, sessizliğini tanıyorum. İşte bu yüzden gözlerin kapalıyken bile acımı görebildiğini biliyorum. İşte bu yüzden bekliyorum seninle deniz kenarında bir martıya dönüşene kadar içeceğimiz günü. İşte bu yüzden şiirlerle süslüyorum bir gün içinde kanat çırpacağımız göğü.

İşte bu yüzden Polen, nerede olursan ol, ben duyabiliyorum

içindeki sessiz çığlıkları.

İşte bu yüzden Polen, ne olursa olsun, ben biliyorum

bir gün bembeyaz olacağımızı…

Bu yüzden Polen, bir gün şiir kazanacak, aşk kazanacak, özgürlük ve barış kazanacak, inan.

İşte bu yüzden, karanlığa inat dayan Polen, ihtiyacımız olan tek şey biraz zaman...

Anita

2008

Yama

2012-01-18T01:33:00.000+02:00

Elleri ellerime ilk değdiğinde hava soğuktu. Bahara az kalmıştı ama yaza çok vardı. Havayı gören kış derdi ve içimi gören yaz.

Ben de yazdım.

Oturdum ve gözlerini anlattım kağıtlara önce. Defterlerime gülüşünü yazdım. O uyurken yüzünü izledim çokça. Kirpiklerinden masmavi şiirler topladım. Bir akşam vakti sarıldığında sımsıkı, sandım bütün dünya bizim. Geri kalan hiçbir şeyi umursamadım. Gözlerini kıskanıyordu deniz, saçları güneşin aynası. Öptüm parmaklarını, öptüm omzularını, öptüm alt dudağını, öptüm…

Dünya bizim için dönen bir atlıkarıncaydı, gördüm.

Tek eksiğimiz portakal renginde bir evdi sanki, sonsuzluğun bir kıyısında. Tek eksiğimiz bize ait bir dünya ve biz eksiklikleri umursamayacak kadar hür, umursamayacak kadar aşık. Ki aşkı huzurun anahtarı sandığım günlermiş, ne yazık. Yine de inanmıştım, zaman akar hayat yolunu bulur. Atlıkarınca döndükçe biz güleriz ve o her güldüğünde biraz daha papatya. Biraz daha günışığı.

Yanılmak hiç bu kadar iz bırakmamıştı.

Ayrılık aşkın kaçıncı hali, umrumda değil. Öldürmeyen acının güçendirmesi, nereden baksan ruhsal sağlık mastürbasyonu. Bir şehir ömrü boyunca kaç kar görür bilmiyorum. Bir kedi kuyruğunun peşine kaç kez düşer, bir kadının makyajı kaç kez akar, bir ömüre kaç tane ayrılık sığar… Tek bildiğim, aşk bir insan ömrüne olsa olsa bir defa uğrar. Ve karşılığı yoksa bir zaman sonra, ruh kendini yalanlarla yamar.

~~Ben iyiyim. Ben iyiyim. Ben iyiyim. Ben iyiyim. Ben iyiyim.~~

İşte hepsi bu kadar.

Anita Taylor

17 02 2012

Bir Kedi & Bir Kadın

2012-01-12T04:29:00.000+02:00

Merhaba Toprak.

Bugün günlerden Pazar. Ve ben kanatlarını sonsuza açan mavi bir muhabbet kuşundan bile daha mutluyum.

Güne odamı dolduran güneşin şarkısıyla başladım. Yatakta uzun uzun gerinip, anın tadını çıkardım. Jacob gözlerimi açtığım gibi fırladı yine yatağa. Dakikalarca tüylerini okşayıp, onunla oynadım. Bir zamanlar bu evde sen yokken de mutlu olabileceğimi söyleseler inanmazdım. Oysa şimdi anlıyorum ki, bu evi ev yapan sen değildin. Hem bence insanın evini, yatağını, gününü bir kediyle paylaşması çok özel bir şey. Her mırıltısının ayrı bir cümle olduğunu düşünüyorum bazen ve keşke aynı dili konuşabilseydik diyorum. Her şeyi hissediyor. İçime dolup taşan huzuru, mutluluğu, coşkuyu. Yokluğun ikimize de iyi geldi.

Yataktan kalktıktan sonra ilk işim kendime güzel bir kahvaltı hazırlamak oldu. Her pazar sabahı bayılarak yediğin kreplerim var ya hani, hani annen gibi güzel pişirdiğimi söylediğin, işte kendime o enfes kreplerden hazırladım. Portakal suyu, çilek reçeli, yeşil zeytin... Mutfak masası bir defter olsaydı eğer ve tüm bunlar birer harf, bir mutluluk şiiri yazdığımı iddia edebilirdim bu sabah. Jacob da kendi adına çok memnun görünüyordu konserve mamasını mırıl mırıl yutarken. Şair haklıydı, kahvaltının kesinlikle mutlulukla bir alakası vardı. Ve sen yokken, biz mutluyduk. Oldukça.

Kahvaltıdan sonra kendimi duşa attım. Suya aşığım. Sadece tenim değil, ruhum da arınıyor suya her temas ettiğimde. Saçlarım seviyor suyu, ellerim, ayak parmaklarım... O yüzden her gün, dakikalarca suyun altındayım. Mandalina kokan bir şampuan, güzel bir müzik, sıcak su... Bugün yine kendimi bu üçlüye adadığım dakikalarda, hiçbir şey aramadım. Duştan çıktığımda, havluma sarılıp dikildim aynanın karşısına. Aynada güzel bir kadın vardı. Mutlu, güçlü, zarif bir kadın. Sanırım kişinin kendini sevmesi, güzelliği beraberinde getiriyor. Ki gördüğüm güzellik, bunun kanıtıydı. Gülümsememin yüzümün yarısını kaplamasına izin verdim ve aynadaki kadına göz kırpıp banyodan çıktım. Sen yokken bile, yalnızlıktan çok uzaktaydım.

Duştan sonra bir kase dolusu çilek alıp kendimi salondaki çekyata attım. Haberin yok daha senin tabii, senden sonra sigarayı bıraktım. Ayırdım yolumu alkolle. Bolca meyve ve yeşil çay var onların yerine. Bolca gülümseme sebebi. Her neyse. Arka arkaya üç komedi filmi izledim Jacob ile birlikte. Sen olsaydın bunu boşa harcanmış zaman olarak tanımlar ve burun kıvırırdın değil mi? Senin o küçük dünyanda kahkahalara ve eğlenceye zaman yok çünkü. Senin için kemik çerçeveli gözlüklerinin ardından baktığın bu dünya sadece derin cümleler ve sonunda ne olduğunu anlamadığın halde takdir ettiğin sanatsal filmlerden ibaret. O yüzden ne kadar eğlendiğimi tahmin etmenin bir yolu yok. Bir dünya kahkaha attım. Gülmekten ağrılar girdi karnıma ve tüm bu eğlencede hiç mantık aramadım. Sonra kapı çaldı, bizim kızlar geldi. Salona yayılıp muhabbet ettik saatlerce, yemek yedik, fal baktık, dedikodu yaptık. O kadar güzel geçti ki zaman, güneş ne zaman battı anlamadık.

Misafirlerim gitti az önce. Jacob sehpanın altında uyuyor. Balık şeklinde kurabiyelerim ve bir bardak sütüm var yanımda. Bir de sana yazdığım bu satırlar. Biraz özensiz bir mektup oldu, zira çok fazla vaktim yok buna harcayacak. Biraz kitap okuyacağım, saçlarımı tarayacağım ve kendimi uykunun kollarına bırakacağım. Bilirsin, sağlıklı insanın en büyük alışkanlığı düzenli uyumaktır. Hem yarın yapacak çok işim var. Dışarı çıkacağım, arkadaşlarımla buluşup deniz kenarında turlayacağım. Sonra bana aşık bir adamla yemek yiyeceğim ve pakedini postalamayı büyük ihtimalle unutacağım. Senin beni ve tüm yaşanmışlığımızı kolayca unuttuğun gibi. O yüzden artık yazmayı bırakmalıyım. Okunacak çok şiir, görülecek çok rüya var. Ve inanır mısın, hiç kabus görmüyorum bu aralar.

Not: Bende kalan eşyalarının hepsini doldurdum kutuya, benden istediğin gibi. Kuru kuru yollamak istemediğim için bu mektubu yazdım. Ekte bir fotoğrafım var. Çok eğlendiğim bir akşam, haberim olmadan çekmiş arkadaşlar. Güzel yüzümü özlediğini tahmin ediyorum ve onu da mektubumun yanına iliştiriyorum.

Not 2: Beyaz tişörtünün üzerine Jacob vişne suyu döktü ve leke çıkmadığından onu atmak durumunda kaldım. Pakette bulamayınca şaşırma.

Bahar

......................................................................................................................................................

Merhaba Toprak.

Seninle çok fazla paylaşımımız olmadı, biliyorum. Ki zaten daha eve geldiğin ilk gün bir köpek insanı olduğunu hissetmiştim. Diyaloğumuz mamamı senin verdiğin günler bacaklarına sürtünmemden ve yerime oturduğunda attığım birkaç patiden öteye gidemedi beraber yaşadığımız aylar boyunca. O yüzden sana bir mektup yazıyor olmam şaşırtıcı gelebilir. Ama bunu yapmak zorundayım.

Bugün Bahar yine bir ölü gibi uyudu. Havanın kararmaya başlamasıyla isyan edip üzerine atladım. Patilerim suratında dans ederken tek gözünü açıp gözlerime dikti. Bunu iyiye işaret sayarak boynuna sürtünmeye başladım başımı ve tek eliyle beni uzaklaştırıp kafasını yastığa gömmesi bir oldu. Tüm mırıltılarıma rağmen dakiklarca yataktan çıkmayı reddetti ve ben pes etmek üzereyken yorganı üzerinden fırlatıp kalktı.

Mutfağa gittiğini ve yemek yiyeceğimizi umarak peşinden gittim. Ancak kendine bir kahve yapıp kahvaltı niyetine bir dal sigara yaktığı an umutlarım yine suya düştü. Varlığımı ve açlığımı fark etmesi için dakikalarca mama kabımın yanında miyavlamam gerekti, bunun ne kadar sıkıcı olduğunu tahmin bile edemezsin. Neyse ki bir yerden sonra sigarasını söndürüp mamamı vererek beni bu çileden kurtardı. Kendisine de bu iyiliği yapmasını isterdim, ancak sen gittiğinden beri kahve, sigara, alkol ve midesi acımaya başladığında ağzına tıkıştırdığı krakerleden başka bir şeyle muhattap olduğunu görmedim.

Karnımı doyurduktan sonra salona geçtim. Tek kişilik koltukta enteresan bir duruş sergiliyordu anlamsızca. Sırtını koyması gereken yere bacaklarını uzatmıştı ve başı koltuktan aşağı sarkıyordu. Yaklaşık iki saat boyunca o koltuğun üzerinde pozisyon değiştirerek boş boş durdu. Arada iç çekip tırnaklarını kemiriyor, zaman zaman da hüzünlü bir şarkı seslendiriyordu. Birkaç kez onu eğlendirmek adına saçma hareketler yaptım ama umrunda olmadı. Kendisini bile umursamadığı için bir süredir, kişisel almadım. Son altı gündür banyoya girmedi. Bir zamanlar mandalina kokan saçları şu an kültablası gibi kokuyor ve bunun farkında olduğunu bile düşünmüyorum.

Hiç değilse biraz dışarı çıksa ya da arkadaşlarıyla zaman geçirse, daha iyi olabilirdi. Ama sen gittikten sonra yanında olmaya çalışan kızlar tüm o sinir krizleri ve ağlama nöbetlerinden sonra pek uğramamaya başladılar. Bütün günü ağlayarak, sigara içerek, anlamsız ve ifadesizce koltuktan sarkarak ve korkunç şarkılar dinleyerek geçiriyor. Sabahın ilk ışıklarına kadar bu rutin devam ediyor ve kumumu en son ne zaman değiştirdiğini hatırlamıyorum bile.

Bu gün, önceki günlerden farklı olarak tek yaptığı şey kocaman bir kutuya eşyalarını yerleştirmek oldu. Her kıyafetini tek tek koklayıp, her kitabına sarılarak ağladı. Eşyalar bittikten sonraysa sana bir mektup yazmaya başladı. İstediği sonuca ulaşana kadar elliden fazla kağıttan top yaptığını ve hiç değilse onlarla oynarken biraz eğlendiğimi söyleyebilirim. Ardından sekiz kez kıyafet değiştirdi ve yaklaşık yarım saat boyunca süslenip başka tarafa bakarak kahkaha attığı onlarca fotoğraf çekti. Delirdiğinden korkmaya başlamışken sonunda bir tanesinden hoşnut kaldı ve bu korkunç sahne de sonlandı.

Toprak, bu sahibesinin akıbetinden korkan bir kedinin acılı yalvarışıdır. Lütfen geri dön. Bu çileye daha ne kadar dayanabilirim bilmiyorum ve onun için, dahası kendim için korkuyorum. Eğer dönersen bir daha sana hiç pati atmayacağıma ve yerime oturmana dahi izin vereceğime emin olabilirsin. Lütfen, kendin için değilse bile, benim için dön.

Not: Bu mektubu kutunun içine yerleştireceğim. Bahar fark etmeden bitirebilmek için çok hızlı yazmam gerekti, el yazım için kusura bakma. Bu arada ekte bir fotoğrafım var. Belki kararını gözden geçirmeni sağlar.

Not 2: Beyaz tişörtüne vişne suyu dökmedim. Tişörtü yastığına kılıf niyetine geçirdi ve hep o yastıkta yatıyor.

Jacob

Yılbaşı, Bizim Kızlar, Yeni Projeler ve Bir Tutam Umut Güncesi

2012-01-10T22:12:00.002+02:00

Merhabalar.

Ocak ayının 1/3'ünü geride bıraktığımıza göre, sanırım günce ekleme zamanım gelmiş de geçiyor bile.

Yılbaşı gecesinden başlayalım. Güne Polen, Hüseyin, Begüm ve Fıratcan ile başladım. Kahvaltı, kahve, müzik, bir miktar zaman öldürmece, duş... Sonra hazırlıklar başladı. Begüm saçlarımı fönlerken ayak tırnaklarımı boyuyordum ve sonra Begüm Polen'e oje sürerken delikanlılar yılbaşı patiklerimizi dolduruyordu. Apple geldi gitti. Kızları giydirdim, makyajımı yaptım, ağacımızın tepesine yıldızımızı ekledik ve evet, geceye hazırdık.

Sonra sırayla arkadaşlar gelmeye başladı. Ankara'dan Bulut geldi. Ev arkadaşım Zeynep, erkek arkadaşı, İzmir'den misafirleri Kayhan, Semih, Engin...

Saat daha erkendi, biz de diğer misafirlerimiz gelene dek Tabu oynama kararı aldık. Yenildiğimizi gizleyecek değilim.

Akabinde visiler, vodkalar, biralar doldu masaya. Sürpriz konuk olarak Özgür ve Emre dahil oldu gruba. Ceyhün, Mustafa, Kaan ve Birkan da geldiğinde yeterince kalabalık ve fazlasıyla güzeldik. Jet hızıyla olan kafalarımız sayesinde zaten hiçbir şey canımızı sıkamazdı, sıkamadı da. Ki onlarca hediyenin arasında nasıl mutsuz olunabilirdi ki? Baykuş yüzüğüm, pipom, Birhan Keskin kitaplarım, Angry Bird kumbaram, kalemlerim, tokam, kum saatim, magnetler vb... Saf mutluluk!

Keşke tüm geceyi ve olup biten her şeyi burada anlatabilsem. Ama bu mümkün değil. O sebeple ana hatlarıyla anlatmakla yetiniyorum: Harikaydı. Herkes fazlasıyla güzel, eğlenceli ve sarhoştu. Evin neresinde olursanız olun birileri vardı karşınızda. Mutfak dedikoduları, koridora çöküp muhabbet edenler, uyumaya çalışanlar, banyodan çıkan anlamsız ikililer. Ki her şeyden iyisi bir VIP odamız olmasıydı sanırım. Birkaç kişilik grubumla daraldıkça kaçabildiğimiz, küçük ve güzel odam!

Son hatırladığım sabah altı sularında yatağıma salamura balık misali beş kişi dizilip uyuma çabamızdı. Sabah da esas tayfa haricindeki konukları uğurlayıp savaş alanına dönmüş salonda sigaralarımızı tüttürerek olup biteni hatırlayarak kahkahalar atmakla meşgulduk.

Akabinde kahvaltı, kanepeye yapışmışcasına uyuyan ve nabzına bakmak zorunda kaldığımız Bulut, çılgınlarcasına temizlik ve dinlenmece.

Ardından geçen günler de fena değildi. Evdeki kalabalık boşalıp tek başıma kaldığım ilk gün biraz bunaldığımı gizlemeyeceğim ama sanırım bu son derece doğal. Yine de sonrası hızla güzelleşti. Bozulan uyku düzenimden başka bir sıkıntım olmadığını söylemem gerekir. Onun dışında Polen ve Ekinle çokça zaman geçirebildim üstelik bir gece bonus olarak kızım Sandy de vardı!

Bolca saçmalamalar ve kahkaha içeren gecelerimiz, bolca uyku ve miskinlik içeren gündüzlerimiz ile mutlu olduğumuzu söyleyebiliriz. Bu arada, izlediğimiz filmler arasında bir tanesini sizinle de paylaşmak istiyorum. Vampyros Lesbos. 70'lerde, İstanbul'da çekilmiş Almanca bir vampir hikayesi. Tahmin edebileceğiniz üzere lezbiyen bir vampir olan Kontes var başrolde. Erotik korku türünde olan film son derece şaşırtıcı ve eğlenceliydi bizim için- çekilme amacı eğlendirmek olmasa da. Ayrıca Kontes'in güzelliği için bile izlenir bu film.

Her neyse. Dediğim gibi, her şey yolunda. Ekin'le kedili öyküler yazıp bolca gülüyoruz son birkaç gecedir. Polen Yalova'da. Çekilmiş tüm zombi filmlerini izleme kararı aldık ve zamanımızın bir kısmını da zombi filmleriyle geçiriyoruz. Kahve ve peynir de bizi mutlu kılan şeyler listesinde ilk sıralarda.

...

Ha bu arada, Yenikapı Tiyatrosu bünyesindeki yazarlardan biri de benim bir süredir. Aşağıdaki linkten takip edebilirsiniz:

http://www.yenikapitiyatrosu.com/index.php/category/kose-yazilari/bilgesu-yaprak-anita-taylor/

Ve yine bu alanda bir gelişme, Ata'nın önderliğinde yeni bir oluşum: Tuhaf Temaslar. Çok yakında karşınızda olacak ve yazarlardan biri de benim. Evet.

...

Bunların dışında, yeni bir ilişki, yeni umutlar. Ama bundan şimdilik söz etmeyeceğim. ^^

Buraları bu kadar ihmal etmemeye çalışacağım, söz veriyorum.

Öpüyorum.

Anita
10.02.1022
İstanbul

2012

2011-12-28T17:32:00.000+02:00

Şaka maka koca bir seneyi daha geride bırakmış bulunuyoruz. Zamanın bu kadar hızlı geçiyor olması beni hala çok şaşırtıyor. Tam olarak bir sene önce bugün İsviçre sokaklarında dolaşmaktaydım. Tek başıma yaşadığım ufak bir dairem vardı. 5-6 ay sürmüş bir ilişkinin son demlerindeydim. Sorumlu olduğum tonlarca ders, sınav vardı. Alkolle aram git gide daha da iyi olmaya başlamıştı. Depresyonumun bilincine varmamıştık daha ve işler git gide daha da kötü olmaktaydı, bilinçaltımın derin sularında.

Şu an Kadıköy'de bir bayan arkadaşla paylaştığım sevimli bir dairede yaşıyorum. Okulla tek bir ders dışında hiçbir bağım yok. Kendi paramı kazanmak için harıl harıl iş arıyorum. Duygusal bir ilişkim yok. Herhangi bir duygusal ilişkimin güzel şeyler getireceğine dair inancım da. Koca bir majör depresyon kabusunu geride bıraktım ve ruh sağlığımı devam ettirebilmek için kullandığım mini mini haplarım var. Alkol yakın arkadaşım değil artık. Sadece muhabbetini sevdiğim, arada bir buluştuğum bir tanıdık. Kendimi daha iyi tanıyorum. Bana zarar verme ihtimali yüksek olan şeylerden biraz daha uzak yaşıyorum. Böylelikle ataklarım çok daha nadir ziyaret ediyor beni. Ailemle aram çok iyi. Önemsendiğimi biliyorum ve çok da önemsiyorum. İleride yapmak istediğim şeyler hakkında birkaç fikrim var. Yollarımı çiziyorum ufak ufak...

Mutlu muyum?

Bu soruya cevap vermek biraz zor. Hayatımda büyük eksikler olduğunu düşünüyorum. Ara bir dönemdeyim sanki ve sabırlı olmam gerektiğini hissediyorum.

Mutsuz muyum?

Kesinlikle hayır. İçinden çıktığım o korkunç kuyudan sonra, mutsuzluk kelimesini kolay kolay kullanmıyorum. Zira şu gibi bir dönemdeki hislerimi mutsuzluk olarak tanımlarsam, o lanet zamanlarda verdiğim mücadeleye ve çektiğim acıya hakaret etmiş olcağımı çok iyi biliyorum.

Peki ya 2012?

Daha ışıltılı bir yıl olmasını istiyorum. Tedaviler, gözyaşları ve yoğun sıkıntılara feda ettiğim koskoca bir seneden sonra, güzel bir yıl geçirmeye hakkım varmış gibi geliyor. İngilizceyi tamamen hallettiğime göre, bu sene yeni bir dil öğrenmeliyim misal. Dövme konusunda kendimi geliştirmeliyim. Beni de ailemi de tatmin edecek şeylere yoğunlaşmalıyım biraz, geleceğe yönelik bir iş bu konuda enfes bir adım olabilir. Güz döneminde açık öğretimden yeni bir bölüme kayıt yaptırabilirim. Sağlam bir resim kursu bulup, alacağım dersler ile kendimi daha ileriye götürebilirim. Sağlığımı bedenen ve ruhen belli bir çizginin üzerinde tutabilirsem hele, benden mutlusu olmayacaktır.

Ha bir de aşk meşk var değil mi?

İnsanların hayatı kendi oyun bahçeleri gibi gördüğü ve duyguların üzerine tükürmekte hiç sakınca görmediği gerçeğini kabullenmeye başladım. Ne kadar iyi giderse gitsin bir şeyler, finalde avucumda kırık bir kalple gözyaşı dökmek benim için çok yaralayıcı. Yalnızlık hissi yüzünden böyle bir hata yapmamayı diliyorum bu sene. Bir şeyler gelişecekse bile, huzurlu olsun istiyorum. Haddinden fazla sevgi tükettim sanırım, beni kurtaracağına inandığım için. Bir şeyleri çok fazla sevmek istemiyorum.

Böyleyken böyle işte.

Hepiniz için mutlu bir sene olmasını diliyorum.

Bugüne dek kalbimi kıran, hayatımı baltalayan orospu çocukları hariç. Siz geberip gitmekte özgürsünüz.

Zaten bir yazıyı bu kadar sevimli götürebilmemin imkansız olduğunu hepimiz biliyorduk. İnsan özünü gizleyemiyor bir noktadan sonra, değil mi? ^^

Mutlu yıllar.

Öpücükler.

Anita

28.12.2011

Kadıköy / İstanbul

Sadece Kadın

2011-12-25T17:06:00.002+02:00

Pazar yeri kalabalık. Herkes karnını doyurmak için pazar arabalarını doldurma derdinde.. Kimisi günün ilk ışıklarında çıkar evinden pazara gitmek için, benim tercihim ise akşam saatleridir her zaman. Daha ucuza, daha çürük, daha ezik sebzeler.. Varsın kötü olsun, yeter ki filem dolsun.. Bu bana yeter.

Eve dönüyorum. Ufak mutfağımda suyla buluşuyor sebzeler. Dakikalarca yıkıyorum. Hayat o kadar kirli ki, ben elimden geldiği kadarını temizlemeye çalışıyorum.. Akıyor kirler, toz ve toprak. Gülümsüyorum.

Elimden geldiğince çok gülümsemeye çalışırım ben, yine de sayılıdır gamzelerimin oyulduğu anlar.. Çiçeklerime gülümserim en çok, çiçeklerimle konuşurum. Hep yeşil kalsınlar isterim çünkü onlar kurursa, ben de kururum.. Anlatacak çok şeyim vardır aslında, geçmişimin tüm renklerini kelimelere döker, onlara sunarım. Evimi anlatırım onlara. Köyümü. Hüseyin’imi anlatırım bazen, Deniz’imi… Anlattıkça tekrar yaşarım o zamanları.. Sizden de gizlemeyeceğim, severim paylaşmayı.

Köyde doğdum büyüdüm. Kısa sürdü çocukluğum. Çocukken de büyüktüm. Beş kardeşin en küçüğüydüm, en çok büyük ağabeyime özenirdim. Okul okudu ağabeyim, ben de okumayı çok istedim. Ama okutmadı babam. “Kız ‘kısmısı’ okumaz!” dedi. ‘Kız kısmısı’ cevap vermezdi. Boyun eğdim.

Hüseyin’imi gördüğümde onbeşimdeydim. Saçlarım dalga dalga inerdi belime. Çimendi gözlerim. Hüseyin’im beğenirdi beni. Ben Hüseyin’imin sürmelisiydim.. “Var bana!” dedi bir ikindi vakti Hüseyin’im. Bilirdi annem gönlüm olduğunu. “Gitme!” dedi. “Töre!” dedi. “Babanlar yakalarlarsa eğer, acımazlar vururlar sizi!”. Ama kara gözlü Hüseyin’imin gözlerinin karanlığında görmedi gözlerim töreyi, katli..

Kente geldik, zar zor ev tuttuk kendimize. Fabrikada çalışırdı Hüseyin’im. “İşçiyim!” dediğinde, inlerdi yer gök, “Ben işçiyim!” . Sonra sendika geldi, sonra muhabbetlerimize katılan yeni kelimeler; umut, emek, hak, grev… İşte ilk o zaman korktum. Bilirdim bunları telaffuz eden dillere işkenceler edilirdi. Bilirdim bunları savunan diller kesilirdi.. Sustum.

Yapraklar sarıydı –iyi hatırlıyorum, bir eylül sabahı, postal seslerinin boş sokaklarda yankılandığı bir hüzün sabahı götürdüler Hüseyin’imi.. Hüseyin’im gitti, geri gelmedi…

Bunları anlatırım sularken çiçeklerime. Hüseyin’im gider, hikaye biter. Penceremin önüne geçerim ben de.. Parka bakar pencerem, çocuk kahkahaları yankılanır oturduğum sokakta. Sıkılmadan, bıkmadan onları izlerim. Deniz’im de gelmiştir oyun çağına. Dört bahar önceydi o soğuk sert zeminde komşu kadının yardımlarıyla onu doğurduğumda. O hüzün kokan eylül sabahının sekiz ay sonrasında.. Sonra.. Sonra ayrılık girdi araya ben istemeden.. İstemedim terk etmek Deniz’imi.. Ellerim terk etti Deniz’imi karanlık bir mayıs sabahı.. İstemedim bırakmak bir caminin avlusuna.. Hangi ağaç istemez meyvesini? Hangi ana terk etmek ister bebeğini? Olan oldu, Deniz'im şimdi oyun çağında. Deniz’im şimdi çok uzaklarda..

Lafa daldım, işi unuttum bak. Katlamam gereken kağıtlar var tomar tomar. Kuruyemişçi için yapıyorum bu işi. Saman kağıtlarını katlayıp yapıştırıp diziyorum yaptığım kese kağıtlarını üst üste. Yetiyor bana aldığım para çok değilse de. Seviyorum kağıt kokusunu, hissini. Bunlarda tanıdık bir şeyler var, aşina. Saman kağıdına yazılmış benim kaderim, kaliteyi hamurdan ibaret sananlara inat. Oysa sarı iyidir beyazdan.. Hem hangi renk açıktır ki kire, lekeye beyaz kadar?

Hava kararmak üzere. Pazardan aldığım sebzeleri pişireceğim birazdan o saf suda. Boşlukta haşlanacaklar bir bir. Boşluğu boşlukla dolduracağım birazdan. Sonra pilli radyomda şarkılar dinleyeceğim karanlığın şerefine. Daha sonra komşu kadınlar gelecekler belki ziyarete. İnce belli bardakları dolduracağım. Bardaklarla beraber boşaltmaya çalışacağız içimizi. Kadınlar evlerine dönecekler, yalnızlığıma terk edecekler beni. Aslında çok da yalnız sayılmam hani.. Tek kişilik yatağımda hasret, keder, hüzün ve ben sıkışıyoruz her gece. Sığmıyorum yatağa, her yanım kaplı onlarla. Kulaklarımda Hüseyin’imin aslan sesi, Deniz’imin süt kokusu burnumda hala.. Kokusu burnumda uzaklardaki köyümün, çığırdığım türkülerin tadı damağımda.. Kaç kişilik bir yalnızlık yaşıyorum bilmem.. Mutlu olmasam bile, şikayet etmem.

Böyle gecelerde bir göz yaşı kadar hızlı akar gider zaman, bir ben kalırım geriye kaybolan o anlardan..

Her şeyimi anlattım neredeyse. Bilmediğiniz tek şey benim kimliğim değil mi? Ben.. Tabii ya, ben kimim? Çok bir önemi yok aslında ismimin.. Ayşe’yim, Zehra’yım, Gonca’yım, Sibel’im.. Bir noktaları birleştirmece oyunundaki, herhangi bir nokta gibiyim.. Tek değilim, tekil değilim. Her yerdeyim aslında. Bakıp da göremediğinizim.. Kendini göstermeye çalıştıkça başı ezilip, gizlenmek istediği anlarda parmakla gösterilenim. Kadınım ben, hakları ancak kağıt üzerinde mevcut olan.. Ülkesinin doğusunda parayla alınıp satılan, kentinin arka sokaklarında tecavüze uğrayan. Doğduğu gün sırf erkek olmadığı için bin lanet okunan ve o lanetli kaderi bir ömür boyu taşıyanım. Kadınım ben.. Bir çok hemcinsiyle aynı kaderi paylaşan, kalabalığına rağmen hep tek başına olan bir kadın.. Sadece bir kadın…

Anita Taylor

o2.o4.2oo7

Go Kim!

2011-12-20T17:49:00.000+02:00

"Ne emmeye geliyorsun ne gömmeye arkadaşım. Hem beni bırakıp özgürlüğüne karıya kıza koşuyorsun, hem de götümde dolanıp beni umursuyormuşcasına elinde oynatmaya çalışıyorsun. Bi' siktir git de ben de yolumu çizeyim." diyor Kim Wilde adeta bu çalışmada. Setmifrii vaydonççaaa beybeeeğğ kısımlarında verdiği vurguyla da ne kadar asi ve bıkkın olduğunu da gözler önüne seriyor, resmen!

Go Kim!

Keşke

2011-12-13T00:35:00.002+02:00

İleriye doğru adım atmaya çalıştıkça ayağımın engellere takılmasından yoruldum. Tüm bu çiziklerin hesabını kim verecek? Bu kanepeye ait değilim ki ben. Ağlamak için uyanmadım uykumdan. Bırakıp git diye tutmadım ellerini. Dudaklarım açılıp kapanıyor geri dönüşü olmayan cümlelerle. Parmaklarım inanmadığım satırlar yazıyor sana ve her harfin ardına gizlediğim birkaç yardım çağrısı. Keşke bana bu kadar sağır olmasaydın. Keşke bu kadar sevmeseydin yalanı. Keşke kendinden başkalarını da biraz olsun umursasaydın. Keşke vahiy bekler gibi beklemeseydim senden gelecek birkaç satırı. İnsan bir yerden sonra yalnızlığına kılıf da uyduramıyor. Yaşından utanıyor bir yerden sonra insan ağladıkça, aynaya daha az bakıyor, saklansa geçer sanıyor, dudaklarını kemiriyor, elmacıkları sırılsıklam ama gömemiyorsun ki acıyı toprağı ne kadar kazarsan kaz. Tırnakların kirlendiğiyle kalıyor. İnsan "Gel sarılalım." derken nefret ediyor kendinden. Bir yerden sonra tüm teklifler karşılıksız, kendi küçük parmakların tüm yaralarına tekrar tekrar tuz basıyor. Keşke bu kadar yalnız olmasaydım. Keşke bu kadar büyük gelmeseydi evim bana. Bu kadar üşümeseydi ayaklarım yokluğunda. Başımı keşkelere değil göğsüne yaslasaydım mesela. Ama bana keşkelerden ve soru işaretlerinden başka hiçbir şey bırakmadın galiba...

Herkes gider mi?

Söyle bana küçük adam,

Çok erken değil mi?

Erken değil mi?

Anita

13.12.2011

00.35

yangın

2011-12-11T22:07:00.001+02:00

~~Göreceğimi gördüm, ceplerimden taşan kırgınlıkla terk ediyorum kenti.~~

***

Çünkü bana yaptığının bir açıklaması yok. Yakaladığın her açığımda yere vurduğun bedenim kapılarını kapatsın istiyorum sana ve tüm bu olanlardan çıkarttığım bir ders olsun çantamda. Ama hayır. Özlemek, insanoğlunun en büyük ayıbı. Ve giysilerime, kırmızı birer A harfi dikmeye mecalim bile yok şu saniye.

Hangi ara boşalttılar şehri, bilmiyorum. Tüm sokaklarda, tüm birahanelerde, tüm deniz kıyılarında yalnızım. Hala eve girdiğimde kapıyı üç kere kilitliyorum arkamdan. Hala her beklenmedik gürültüde ecelimin geldiğini sanıyorum. Hala bir yerlerden çıkıp kendini affettireceğini umuyorum ama ümit etmek yaraya tuz basmaktan farksız sevgilim. Aşk, ladesten farksız. Ki sen yürüyen bir ihanetsin sevgilim, kendime ettiğim, kendim bulduğum. Ben, hala vahiy bekler gibi, sesini duymayı bekliyorum. Belki bir "Seni özledim" ile ilan edebilirim peygamberliğimi, belki tek ihtiyacım biraz şefkattir dünyaya dinimi yayabilmek için. Kim bilir?

Ben bilmiyorum.

Banyoda suya sarılıyorum saatlerce. Mutfakta kahve yapıyorum. Sehpanın altına uzanıyorum salonda, geçene kadar orada yaşayabilirim sanıyorum. Bana hiçbir zaman yazmadığın aşk mektuplarını okuyorum birer birer. Doğuramadığım çocuklarımıza "Ben iyiyim, beni merak etmeyin." diyorum. Giderken bırakmadığın kokuna yaslıyorum yüzümü. Kavanozlarca reçelimiz var hala. Hala kapatması kolay, açması zor kapılarımız var. Hala senin sıkıldığın, benim bayıldığım şarkılarla doluyor ev günün her saati. Saçlarımı tarıyor ve seni özlemeyen bir kadın taklidi yapıyorum aynanın karşısında. Uyku içip, kabus kusuyorum günde iki kere. Günde üç kere ağlayıp, dört kere gülüyorum mesela. Gülmek bana yakışıyor, kimselerin göremediği gamzem seni özlüyor, seni özleyen her hücreme savaş açıyorum öyle zamanlarda. Kaybettiğim toprakların ardından dökecek göz yaşım bile kalmamış zaten.

Ki bunların hiçbir önemi yok.

Dallarımdaki elmaları saydım dün gece. Uyumadan evvel kendime mutlu bir elma ağacının masalını anlattım. Tutamadığım ellerinin yerini boya kalemlerimle doldurdum sabah olunca. Çizdiğim her kadın biraz yarım kaldı. Çizdiğim her adamın yüzü seni andırdı. Adını seslendirdim, defalarca, defalarca, defalarca. Adın, şehrin boş sokaklarında duvarlara çarpa çarpa parçalandı. Beni kıran her şeyden kaçışım, senin benden kaçışınla noktalandı. Bunun ne kadar acı verdiğini anlayabiliyor musun? Bana ne yaptığını görebiliyor musun? Hayır, çünkü sen hiçbir şey bilmiyorsun. Çünkü sen, hiçbir şey hissetmiyorsun. Oysa olup biten her şey beni o kadar yordu ki, birilerinin benim yerime hissetmesine ihtiyacım var. Kalbin olsaydı, benim için ağlardın.

Ama bir kalbin yok.

Yangınından arta kalan her şeyi ve tüm kırgınlığımı bir çantaya doldurup kenti terk etmek isterdim sadece. Sadece arkamı dönüp yürüyebilmek, gözlerimi bizim hiç olmadığımız bir yere dikip gidebilmek. Oysa senden sonra, bacaklarım adım atmayı reddediyor, çantama sığmıyor kırgınlığım ve bu yangın sönmüyor. Sen şarkılar söylüyorsun benden uzakta, bir yerlerde.

Bana senden geriye, bomboş bir şehir kalıyor....

Anita
11.12.2011

İstanbul

Home Alone 29384

2011-12-05T20:00:00.001+02:00

Merhabalar!

Haftalardır günce eklememişim buralara, çok da birikmesin. Malum, hayat öyle hızlı ilerliyor ki, unutuyorsun birkaç hafta önceki halini bile kolayca.

Çok fazla bir şey olduğundan da değil ya, yine de özet geçelim.

Dövme stüdyosundaki işimden ayrıldım, geçici bir süreliğine işsiz güçsüz bir kadınım ve tek sorumluluğum olan kurs oldukça iyi gidiyor, iki hafta sonra bitecek olması bile keyfimi kaçırıyor. Uyanamayıp kaçırdığım derslere rağmen bana oldukça iyi geldiğini inkar etmek nankörlük olur.

Polen standart olarak her hafta sonu yanımda. Yılda bir zor kavuştuğun bir insanla her hafta yan yana olmak şaka gibi. Bu rutinden fazlasıyla memnunum.

En yakınım Biss her zamanki gibi en yakınım. Sanırım yüz yıl geçse dahi onun hakkında yazabileceğim en gerçek cümle bu olacak.

Merve ile iletişimimiz eskisi kadar sık değil, elimizde olmayan sebeplerle ve özlemden kavruluyorum desem hiç kimse abarttığımı iddia edemez.

Arada Polen'in yanında Fıratcan da geliyor. Her gelişinde bir şeyler unutup "Şapşal!" dedirtiyor. Gökçe ve 99 liralık ayakkabıları var. Çağrı enfes omlet yapıyor ve kafasını şişirmemi umursamıyor. Çiğdem seke seke evime konuk oluyor eskisi gibi ve bir yerden sonra can sıkıntısı yerini saçma kahkahalara bırakıyor. Sonra kurstaki kızlar var, sonra başka şeyler, sonra bir sürü mutlu olma sebebi.

Şu sıralar beni sıkıntıya sokan tek şey ev arkadaşımla evleri ayırmış olmamızdan dolayı ev arkadaşı aramak ve bir sürü fatura ve tek başına fazla gelen kira ile mundar olacak birkaç haftalık bir sürecin içinde olmam. Belki de birkaç ay. Yine de 'elimden geleni yaptım' rahatlığıyla uyanmış olmak, umut katsayısını da arttırıyor insanın. Tecrübeyle sabit.

Bir de, önüne gelene kahve yapmamalıymış insan sanırım. Ya da bir kahveye bu kadar takılmamalıymış. Aşk sandığın duygunun sadece ama sadece bir gün içinde uçup gitmesi o kadar şaşırtıcı ki. Sanırım zaman zaman kendimi sadece 'seviyorum' hissini özlediğim için birilerini sevmeye şartlandırıyorum ve bunu o kadar başarıyla yapıyorum ki kendimi bile inanılmaz şekilde kandırabiliyorum. Ama bazen, uyandığında sadece rüya olduğunu anlamanın verdiği rahatlığa da ihtiyacı var sanırım insanın. Keşke deme gereği duymuyorum.

Böyleyken böyle işte. Antep fıstığı tüketmekten uyuşmuş dilim ve Sting eşliğinde sigara tüketip misafirimin gelmesini bekliyorum. Sonrasında yemek yapmak, parasız olduğumu bir süreliğine unutmak ve eğlenmek var planlarım arasında.

Bu da en anlamsız, en boş güncem oldu kanımca.

Öpücükler.

Anita

o5.12.2o11

Dünce

2011-11-26T16:46:00.001+02:00

ellerim boynumda uyandım

uyandığımda

ellerimin tanrı’nın elleri olduğuna inandım

günün ilk sigarası dudaklarımın arasında

günün ilk şiirini yazdım

sen gittiğin zaman sadece ellerim vardı bayım

sen gittiğin zaman kelimelerden kendime bir ev yaptım

sulanması gereken çiçekler

açılması gereken perdeler

söylenecek yalanlar birikti her geçen gün odamda

ama benim sadece ellerim vardı

ve ellerim hep seni aradı bayım

dudaklarıma biraz kırmızı kattım

ellerim gezindi saçlarımda

seni saçlarımı karıştıran bir rüzgâr gibi andım

kıpkırmızı rüyalar gördüm geceleri

uyandığımda bacaklarımın arasındaki cennetteydi parmaklarım

adını fısıldadım

gittiğin zaman ben biraz yalnız kaldım bayım

oturup dertleşecek arkadaşlar aradım

aynanın karşısında ağladım

yarısında sıkılıp kapattığımız o eski fransız filmlerindeki kadınlar gibi

gariptir

aynadaki aksinden cevap umanları anladım

yokluğunda en çok parmaklarını özledim

attığımız kahkahaları ve babası olacağın çocuklarımı

sen yokken onlara inançla bir gün döneceğini anlattım

kendimden önce onları kandırdım

kimse görmedi bizi

kimse duymadı sesimizi

yokluğunda sadece ellerim vardı

bu ellerle yazdım ismini duvarlara

duvarların karşısına dikilip

ilk sevişmemizi anlattım

bütün resimlerimizi yırttım attım gittiğinde

bunun için beni affet bayım

çok şarap içtim ve çok gözyaşı döktüm

o kadar acıdı ki canım

odamın kapısını senden önce azrail çalar sandım

bir dünya sigara içtim

bir dünya mutsuz kadın çizdim defterlerime

asla okuyamayacağın dizeler yazdım

saçlarım çok uzadı o zamandan beri

görsen çok beğenirdin

saçlarımı her gün senin için taradım

gittin gideli ben

biraz karışığım sanırım

gece rüyamda seni gördüm yine

seni tanrı sandım

uyandığımda boynumdaydı bir elim

ellerimin tanrının elleri olduğuna inandım

ne zaman döneceğini bilmiyorum

ama hissedebiliyorum ki;

geldiğinde dirilecek tüm çiçeklerim

söküp atacağım perdeleri

senden başka herkese yalanlar söyleyeceğim

ama sen gözlerimi okuyacaksın ve

sonsuza dek yanımda kalacaksın

o günün geleceğini biliyorum bayım

tüm adaklarımı o güne adadım

yine de çok acele etme bayım

önce biraz hazırlanayım

çünkü

mutsuz da olsam ben bir kadınım

çünkü

sen geldiğinde çok güzel olmalıyım.

Anita Taylor | 2o1o

25 Kasım || Kadına Yönelik Şiddete Hayır

2011-11-25T13:43:00.001+02:00

‎"Kadın acımaya değmeyen bir varlıktır ve erkekleri de kötü yapan kadındır. Kadın sahip olduğu doğası gereği dünyaya haksızlığı ve zulmü yayar. Onlar sizin sandığınız kadar masum değillerdir, sadece masum görünürler ama onların o masummuş gibi görünen yüzünün altında nasıl bir şeytanın yattığı konusunda kimsenin bir fikri yok. Onların içindeki şeytanı bir tek uzun süre bakir kalmış temiz kalmış bir erkek anlayabilir "

İşte bu zihniyete sahip insanlarla aynı havayı soluyoruz. Bu satırlar, kadına yönelik şiddete dur demek adına çekilmiş bir videonun altındaki bir yorumdan alıntı. Yazana dair hiçbir şey bilmiyoruz. Belki de işin en korkunç kısımlarından biri bu. Erkek arkadaşınızdan dayak yediğinizde şikayette bulunmak için karşısına çıktığınız bir polisin satırları olabilir bunlar. Okulda şiddete uğradığınızda, salt kas gücünüz yetmediğinden kendinizi koruyamadığınızda yardım istemek için odasına çıktığınız görevlinin zihninde dolaşan cümleler olabilir bunlar. Şu an sizi çikolatalarla, sevgi sözcükleriyle etkilemeye çalışan, şımartan adamın kadına yönelik gerçek bakış açısı olabilir, sadece uçkuru için şimdilik bastırdığı. Tüm bu bilinmezlik tüylerinizi diken diken etmeye yetmiyor mu? Yaşamadığınız acılara bu kadar uzak mısınız?

"Türkiye genelinde kadınların neredeyse yarısı şiddete maruz kalıyor. Uzmanlara göre ülke genelinde eşi veya eski eşi tarafından fiziksel şiddete maruz bırakılan kadınların oranı %39. Varoşlarda bu oran %97'lere çıkıyor.Yaşadıkları fiziksel şiddeti kimseye anlatamayan kadınların oranı %48.5. Herhangi bir sivil toplum örgütüne ve polis, savcılık dahil hiçbir kuruluşa başvurmayanların oranı %92. Genel kanının aksine kırsal kesimde ve kentlerde kadına karşı şiddet oranı hemen hemen eşit düzeyde."

Bunları defalarca okumak zorunda mısınız anlamak için? Haberlerde gördüğünüz kadın cinayetleri içinizi acıtmıyor mu? Haksızlığa karşı, güçsüzlerin ezilip, güçlünün gün be gün bunu içselleştirmesine karşı neden çıkmıyor sesiniz? Sokakta kendini korumak için yapabileceği hiçbir şey bulunmayan bir köpek yavrusunun paramparça edilmesi, parası olmayanın hakkının it gibi sömürülmesi, sadece kadın olduğu için bir insanın şiddete maruz kalması ve tüm bunların her geçen gün daha da normal algılanması size hiç yanlış gelmiyor mu?

‎"25 kasım 1960 Dominik Cumhuriyetinde Trojillo diktatorlüğüne karşı çıkan bir hareketin üyesi olan Mirabel kardeşlerin, cezaevindeki eşlerini ziyaret ettikten sonra tecavüz edilerek öldürüldüğü gündür, bu olayın ardından 25 Kasım, tüm dünyada KADINA YÖNELİK ŞİDDETE HAYIR günü olarak kabul edilmiştir."
Uyanın, utanın. Zorbalığa karşı sesini çıkarmayanların, zorbalığı yapanlardan daha üstün bir yanı yok. Bilinçlenmek ve bilinçlendirmek hepimizin MECBURİYETİ. Siz rahat yataklarınızda yatarken, sadece yemeğin tuzunu az bulduğu için bir adam, eşinin kafasına piknik tüpüyle vurduğunda ruhunuz duymuyor olabilir. Ama bir gün bunu bir hak olarak gören biri tarafından aynı şeye maruz bırakıldığımızda, kimse sesimizi duymuyor olacak, bu gidişat değişmediği takdirde.

Sadece biraz düşünün.

Sadece, biraz.

Anita Taylor
25.11.2011
İstanbul

kahve

2011-11-12T17:00:00.001+02:00

yattığım yerde olmayan bir şarkıyı dinliyorum. diyorum bu bizim şarkımız olsun, ama içimden ki dudaklarım biraz kurumuş çünkü o gece. duymuyor ama duysa tamam der yanağımdan öper utanmadan gülümserdi tüm güzelliğiyle. biliyorum. sonra daha önceden öptüğü tüm yanakları lanetliyorum kahve yaparken mutfakta, biraz da üşümüşüm zaten, kış gelmiş mutfağıma bile, hava soğumuş, su kaynamış, bardaklar bedduamın finalini bekliyorlar bembeyaz. gidip yamacına bırakıyorum kahvesini, karşısına geçiyorum, bakmamaya inat tutmuş gözlerimin ikisi de. ulan diyorum sana kahve yaptım. ulan ellerimle yaptım bu kahveyi sana ben ki sırf aşkımdan, ne yapacağımı bilemediğimden, ne yapsam da tarif edemediğimden kahve yaptım sana. diyorum ulan, ben sana nasıl kapılmışım ama sarılmaktan fazlasını yapamamak isyana sürüklüyor insanı, öpmekten fazlası gelmeyince dudaklarından ayaklanıyor tüm şehir, çizemiyorsun ki resmini sevginin, kalemlerin öylece masanın üstünde. öylece masanın üstünde beklerken kahvelerimiz soğumayı, ben şimdi seni alsam ellerin ellerimde, anlatsam bak ki burada çok güzel bir şey büyüttüm sana, gözlerim sol göğsümü işaret etse. birhan keskin girse odaya, dese dürtme bu kadının göğsündeki narı, üzerinde beyaz gömlek var! sigara ikram etsek, o bizi bırakıp sokak kedilerine gitse. ama şimdi desem ne anladın. sen sussan, karnımda birkaç kelebek ölür diye korkuyorum. o yüzden bir yudum kahve ve ulan diyorum, ben bu kahveyi sana olan aşkımdan yaptım. ben konuşmamı bitirip bir sigara yakıyorum boşluğa, o salona geliyor. oturuyor koltuğa, gözleri hala güzel. kahveyi görüp gülümsüyor. hadi diyorum soğumadan iç çünkü ben biraz anaç kalmışım hala bu yüzyıla inat, yaşımla çelişe çelişe. yavru keçileri düşünüp gülümsüyorum, o içtiğim sigaraları sayıyor. güneş üç kere batıp üç kere doğuyor tüm bunlar olurken ama ben zamanı ölçmeyi çoktan bıraktım. uyandıysam ve yoksa mesela yatak boşsa çapraz yatıyorsam çift kişilik yatakta, günaydıysam ama biraz yarım, öğlen oluyordur tahminen. yemek yapıyorsam, geceye az kalmıştır. kapı çaldıysa sofra kurarken ben gecedir o gelmiştir yalnızlık azalmıştır sessizlik bitmiştir çok fazla konuşup çok fazla güldürecektir. gülebiliyorsam yanında, gerisi teferruattır. çokça öpüp bolca dokunuyorsak, gece yarısını geçmiştir ama güzeldir yani severim günün o vakitlerini. günün o vakitlerinde en çok ellerini severim mesela, dokundukça ısınır her yerim. ben bunları geçirirken içimden o diyor ki gel yanıma da film izleyelim. gidiyorum çünkü. gidiyorum bu. bazı güzel şairlere selam verip geliyorum çünkü yanınaysa yolculuk adı gitmek olmaz. bizim izlemediğimiz bazı filmlerde bazı adamlar bazı kadınların kulaklarına eğilip seni seviyorum diyor. o an bizim izlemediğimiz bazı filmlerde bazı kadınlar sevdikleri adam tarafından sevildiklerini duyunca gülümsüyor. içi rahatlıyor, içine güneş doğuyor. eller kenetleniyor, çok güzel bir şarkı giriyor. bizim izlediğimiz filmde kaçırdığım bir şeyler oluyor. o anlatıyor hemen diyor ki böyledir, şöyledir. filmde heyecanlı bir şeyler oluyor. yanağımda bir öpücük patlıyor. benden başka hiçbir gezegende hayat kalmıyor. o bunların hiçbirini bilmeden ellerimle oynuyor. film bittiğinde biraz oyun oynuyorum oturup. domuzlara kuş atıyorum. çok seviyorum. iki kayıp çocuğa yardım ediyorum. hep benim olsun istiyorum. turuncu toplara nişan alıyorum. ondan başka her şeyin suratına çarpıyorum kapıları. biraz kalbimi kırsa, bir harbe hazırlanıyorum. sorular döşüyorum halının altına. ibrahim, gönlümü put sanıp da kıran kim diyorum. ibrahimin sessizliğine aldırmadan saçlarımı tarıyorum. domatesleri dilimliyorum, pirinçleri çeviriyorum tavada. bir şey yoklar giyiyorum üzerime, saçlarıma yakışıyor rengi. ardımdan sarılıp boynumu öptüğünde silahların namlularına çiçek bırakıyor kirli saçlı temiz kalpli genç adamlar. sarılmamız bittiğinde hadi diyor, yap da bir kahve içelim.

kahvesini yamacına bırakıp içimden şakıyorum.

ulan diyorum, ben bu kahveyi ulan, sana olan aşkımdan yaptım.

anita

12.11.2011

And the tree was...

2011-11-12T00:26:00.001+02:00

Bazen öyle olur.
Dalların sadece tek bir şeyin karşısında eğilsin istersin.

~~Bazen sadece tek bir şey, geri kalan her şeyden daha fazla önemsersin.~~

~~Belki onun gözlerinden bakamazsın hayata...~~

~~Ama gözlerin sadece onu görse yeter sana.~~

~~O hep ister, sen hep verirsin.~~

~~O sadece gülümser.~~

~~Sen seversin...~~

Anita

11.11.11

23.50

Mutluluk Güncesi

2011-11-09T11:40:00.000+02:00

Selam!

Uzun zamandır fırsat bulamadığım için yeni yayın konusunda önceliği günceye verdim. Zira biriktikçe birikiyor ve bu bir yerden sonra her şeyin karışması anlamına geliyor.

İstanbul'da işim bittiği gibi Edirne'ye geçtim. Biliyorsunuz. Doktor ailemin iyileştirici etkisinin kaçınılmaz olduğunu söylediğinden, aksini yapmak istemedim. Majör depresyon tanısı ve yine başlatılan ilaçlarla beraber kendimi zamanın kollarına teslim ettim. Açıkçası başlarda hiç kolay olmadı.

Ailemin çabası, görünürde her şeyin yolunda olması ancak sürekli sanki az evvel biri ölmüş gibi hissetmek...

Kahvaltı ederken aniden göz yaşlarına boğulmak ve babanın burnunu silmesi...

Hiçbir şeyin tat verememesi ve aniden alınan karar:

"Ben tatile çıkıyorum."

Akabinde ufak bir çanta hazırlayıp doğru Antalya'ya, Polen'in kollarına. Polen cidden tanrının bu dünyaya bağışladığı en harika varlıklardan biri ve hem annem, hem çocuğum. Bu güzel. Antalya da öyle. Çılgınlarcasına Misfits izledik. Fırsat buldukça denize girdik. Hasta olduk, iyileştik. Polen'i sahnede davul çalarken izleme şansını yakaladım sonunda. Birçok kez kriz geçirdimse de, boşverdik. Ve yine birbirimize doyamadan ayrılık vakti geldi.

Ancak doğrudan Edirne değildi planım. Zira Ankara'da dünya tatlısı, eltilerin en güzeli Merve vardı ve özlemden delirmenin eşiğindeydik. Bu sebeple Antalya'dan kalkan bir otobüsün beni Ankara'ya götürmesine izin verdim. Ankara oldukça keyifliydi. Retrox, Up'ta zakkum konseri, yanlış anlaşılmaların saçma sapan hale getirdiği ama sonra kahkahalarla anımsadığımız bir gece, evde pizza ve film keyfi, rakı, terasta birbirimizin kalbine pansuman yapışımız. gay bar ve sonra nazar boncuğu niyetine berbat bir kriz, ambulans, sedye, Numune, acil...

Akabinde Ankara'daki zamanımı da doldurdum ve Edirne'ye geçip aileme kavuştum. Ve işler, aniden yoluna girmeye başladı. Fark ettim ki, ağlamıyorum. Fark ettim ki, normalim. Fark ettim ki, yine evde şarkılar söyleyip şımararak dolaşıyorum.

Yine hipomaniye girecek olmaktan korkuyorum ancak doktor bipolar bozukluğumun normal ve sağlıklı evresinde olduğumu, ilaçlara devam etmemi ve tadını ve çıkartmamı söylüyor.

İstanbula geldiğim gibi Orçin'le Taksim'e kaçıyoruz. Geleneksel KFC şenliğimizin ardından Ayhan Işık Sokak'a yollanıyoruz. Ancak Beyoğlu'nun bu kadar kötü hale geldiğini görmek canımızı yakıyor. Purple'da biralarımızı yudumlayıp boşveriyoruz. Ardından İhsan geliyor İzmit'ten. İki güzel gün geçiriyoruz. Ve sonra, taşınma zamanım geliyor.

Tek başıma yükleneceğim bir sene beklerken hayat üç beş sürpriz serpiştiriyor günlerime. Kendimi elini tuttuğum bir adamla ev ararken buluyorum. Sonra da Kadıköy'ün göbeğinde, evlerin en güzelini.

Boya badana, eşya peşinde koşturma, dünyanın en sinir bozucu nakliyecisi, ev taşımadan bir gün önce ev Barkın'a araba çarpması, taşındığımız gün İstanbul'u şenlendiren sağanak yağmur. Bunlara rağmen yeni eve yerleşmek ve hafta sonunun en güzel yanı: Polen!
Yeni şehri Yalova'dan koşup geliyor, beraber ev yerleştiriyoruz, dedikodu yapıyoruz, pilav yiyoruz, her şeye ama her şeye gülüyoruz, Ekin de katılıyor bize. Barkın da. Minik Fatih Terim'ler olup gülüyoruz her dakika. Sonraki hafta sonu ise bir değişiklik yapalım diyoruz, Polen sabit kalıyor, biz Barkın'la Yalova'yı fethediyoruz!

Çarpışan otolar, salıncak, yokuşlu garip kafe, kestane şekerleri, kivi, adam asmaca, kulağımın arkasına yerleştirdiğim sarı bir çiçek, güneşin batışı ve günün sonunda üçümüz
el ele, İstanbul.

İstanbul'da da mutluluk yakamızı bırakmıyor elbette. Saçma sapan şeyler yetiyor gülmemize, gökten başımıza Model konserleri düşüyor, sarılıp uyumalar, peynirli poğaçalar, bol kremalı kahveler, pis yedililer...

Sonra zamanı geliyor hayata koyulmanın. Önce işe başlıyorum bir dövme stüdyosunda, hafta sonları için. Sonra hafta içi sabahlarımı dolduracak bir dil kursuna kayıt oluyorum. Geriye kalan zamanı boş bırakmak olmaz, bolca çizim yapıyorum ki, her biri bir öncekinden güzel. Barkın çizim defterleri ile, füzenlerle, grafitlerle ödüllendiriyor bu hevesimi. Sonra bakıyorum, hala boş zamanım var, kendimi mutfağa atıyorum. 22 sene sonra içimdeki minik ahçıyı keşfediyorum. Patlıcan oturtmalar, pilavlar, fasülyeler, krepler, kızartmalar, patates yemekleri ile dolup taşıyor tavalar tencereler. Öğrenebileceğim hemen her şeyi denemeden ölmemeye karar veriyorum.

Ekin'in doğum günü geliyor, kalpli pastalar yapıyorum ona. Gökten Merve düşüyor sonra, mutluluktan aklımı yitiriyorum. Sonra yine Polen, yine Ekin, sonra tekrar, sonra tekrar... Evimin harika bir rutini oluyor, hayatımın enfes bir dengesi.

Kafamı çevirip geçmişe bakıyorum...

Nasıl da zordu nefes almak. Yaşamak nasıl da işkenceydi, her saniye, daha ağır. Hiçbir şey için hevesim yoktu, mutluluk sözlerini unuttuğum eski bir şarkı adı gibi geliyordu sadece. Şiş gözlerimle uzandığım yatakta sadece bitmesini bekliyordum. Ve sonra birden, odama güneş doldu. Birden her şeyin rengi, tadı, kokusu değişti sanki. Yaşadığım her dakikanın bir anlamı varmış, yapacak, yaşayacak, öğrenecek, tadacak çok fazla şey varmış. Ve mutluluk, sözlerini benim yazmam gereken bir şarkıymış.

Gülümsüyorum.

Hayat güzel, tüm karanlıklarına inat.

Öpücükler.

Anita

o9.11.11

would you?

2011-11-04T14:50:00.000+02:00

Bayan Yanı / 2007

2011-10-23T16:39:00.001+03:00

-İçindeki veled-i zinayla iyi geçin, dedi annem.

-Ama ilk o başlattı!

İtirazlar faydasız. Kimi zaman iftiralar, itirazlardan daha büyük kazanç getirir. İtiraflar ise boynundaki halatı bile bile kendi altındaki tabureyi kendin devirmektir. Faydasız olduğunu bilerek itiraz ediyorum, kimse dilediğimce şarkı söyleme hakkımı elimden alamaz! Kazancına aldanarak iftira atıyorum, seni ben sevmedim; martılar sevdi! Son nefesim olacağını bilerek itiraf ediyorum, hiç bir şarkı beni kirpiklerin kadar etkileyemedi!

Hala insanlar birbirini sevebiliyorlarsa bu dünyada ve hala çocuk kahkahaları geliyorsa kulağımıza az da olsa, bunu yıldızlara borçluyuz. Burçlardan söz etmiyorum. Işık. İnsana insanlığını hatırlatan, insana bir tutam insanlık uzatan ışık. Hala gözlerim aydınlığa bu kadar açsa ve karanlığı kazımaya çalışıyorsam odamın duvarlarından, yıldızlara borçluyum bunu. Onlar gökyüzünde değil. Onlar gözlerde.. Bir çift yıldız göstereceğim sana, kaldır göz kapaklarını artık! Bak bana!

Şimdilerde insanlar kendilerine yakışan renklere sığınıyor. Şimdilerde insanlar kendilerine yakışan şarkılarda barınıyor. Şimdilerde insanlar nefes almayı, özgürlükten üstün sayıyor! Şimdilerde bazı insanlar bazı insanların tırnaklarından kendilerine taht yapıyor! Şimdilerde simsiyah bir odada, bağımsızlık fikrinden uzak nefes alıyorum, tırnaklarımı tribal diyarların kralı olduğunu iddia eden bir delikanlıya verdim, arka fonda Anathema çalıyor, 'One Last Goodbye' eşliğinde ağlıyorum!

Başlangıçta insanlara olmak istediğimiz 'şey' gibi davranırız. Zamanla olduğumuz 'şey' e döneriz ister istemez. Sonunda arkalarını dönüp gitmeye niyetlendikleri an onların istedikleri 'şey' olmak gelir aklımıza. Tanıştığımız zamanlar 'femme fatale' tripleri giyinmiştim galiba, zamanla sahip olduğu tek şey yara kabukları olan bir genç kız olduğumu görebildin. Sonra ardını dönüp giderken sen, arkandan seslendim, "Hey! Sahip olmak isteyip de sahip olamadığın her şeye sahip olan bir 'şey'im ben. Gel!" Duymamıştın değil mi? Birilerine kendimi kabullendirmek için bir 'şey' olmak zorundaysam, 'hiçbir şey' olmayı tercih ederim!

Bazı kadınlar hükmetmeye bayılırlar. Bazıları hükmedilmeye. Boynuma bir tasma geçir lütfen ve emrettiğim yere götür beni. Bazı kadınlar sevilmeyi severler. Bazıları sevmeyi. Ben seni seveyim, sen benim sevişimi sev, e mi? Bazı kadınlar ihanete uğrarlar. Bazıları aldatırlar. Sen yabancı bir dudakla dans et, ben bugün uzun saçlı delikanlılarla flört edeceğim. Bazı kadınlar terk edilmekten korkarlar. Bazıları terk etmeyi başaramazlar. Sen beni öylece bırakıp gittiğinde, arkandan "Sen beni bırakıp gittiğini sanıyorsun değil mi? Aslında sen gidiyorsun, ama ben seninle gelmiyorum!" diye bağıran olacağım. Bazı kadınlar bütün kadınları içlerinde taşır. Sanırım bu yükü daha fazla kaldıramayacağım.

Gülmek ağlamaktan daha zordur bazı anlar. Bazı anlar göz kapakları bile ağır gelir insana. Zaman zaman nefes almayı kendine hatırlatması gerekir insanın. Kimi saniyeler asırlardan uzun sürer. Kimi saatler bir nefes kadar hızlı geçip giderler. Bazı gecelerde insan karanlığı göremez ama, bazı günler ışık hiç mi hiç çıkmaz ortaya. Bazen zaman kavramı kalmazı insanın, anlar birbirine karışır, zaman geçmez bir yandan, bir yandan geçmiş geleceğe dönüşür, gözlerini açmak bir işkenceyken, gülümsemeye çalıştığın anlarda gözyaşları doldurur yapay gamzeleri ve tekrarlarsın ard arda, "Nefes al, nefes al, nefes al..."

Verdiğim sözleri benden önce unutmaları yüzünden kendimi silik bulmam. Onca ihanetten sonra, aşağılık kompleksinin başımın üstünde yeri var. Annesinden başka seveni olmayan adama nasıl yakışmasın oedipus kompleksi? Ya annesine sarılıp uyurken göğüs uçları dikleşen lezbiyen kız çocuklarına, komplekssiz demek, adaletli bir yargı olabilir mi? Şehir çöplüğünde yakılan komplekslerin, küçük renkli haplarla tedavi edilebilen her türlü ruhsal felaketin, kırmızı alevler arasından yükselip simsiyah gökyüzünü kapladığını körler bile görebilir. Duman kokusu sindi üstüme biraz, derini ödünç alabilir miyim?

Kaç ruhumuz var, kaç kimliğimiz? Kaçı ölümsüz kaçı fani? Kaçı pembe kaçı mavi? Cevaplayamadığın sorulardan utanma. Cevabı olmayan sorular üretmek de bir nevi dahiliktir. Herhangi bir yarışmada başına taç takılması güzel yapmaz seni, her halinle parlayabilmen asıl güzeldir. Ruhumu ödünç verdim bir adama, getirmiyor geri. Nüfus cüzdanım pembeydi, şimdi belli değil yeri. Ne tac takıldı başıma, ne parlayabildim bir hayalde. Yine de.. Dahi olmak umurmda olmadan soruyorum, kaç seviş kaldı ölümüme?

-Atlantis'e bir bilet lütfen.

Cam kenarı. Bayan yanı...

Anita

22/07/2007 - Edirne

ah

2011-09-22T23:33:00.001+03:00

Ah ne hiç adamlara ağlamışız biz. Ah ne güzel bağlamışız gözlerimizi ipek fularlarla. Ah, nasıl da değmiyorlarmış o gözlerden akan hiçbir damlaya. İnsan öğreniyor kendinden çok kimseyi sevmemeyi zamanla. Öğreniyor, cennetin kapıları açılmıyor hiçbir adamla. Yol arkadaşı değil, yolun sonundaki gül bahçesi saydığımızda karşımızdakini, imzalıyormuşuz kendi fermanımızı. Ve bize zehri sunanı Tanrı sanıp, ondan bekliyormuşuz dermanımızı...

Yazık...

Anita
22.09.2011
23.32

hello sailor!

2011-09-21T12:58:00.001+03:00

Selam gençler.

Uzun zamandır bir şeyler yazmak yerine iki üç satır karalayıp kaçtığımın farkındayım. Tamamen benim işgüzarlığım. Ama şunu söyleyebilirim ki, çok iyiyim, her şey yolunda, çok güzel şeyler var sırada ve buraya da bol bol uzun yazılar eklenecek tez zamanda.

Öpüyorum. İyi kalın. ^.^

yıl olmuş 2o11

2011-09-15T20:30:00.000+03:00

Yıl olmuş 2011, daha hala bi' sağlığa zararsız sigara, akmayan kızıl saç boyası, silinirken iz bırakmayan kırmızı oje üretemediler. Sikerim öyle bilimi arkadaş. Anca otur koyun klonla. Onlar kendi çiftleşiyor zaten, adam gibi işlerle uğraşsanıza!!

Anita

15.09.2011

Grip ve öfkeli / Edirne

fire in my hands

2011-09-11T23:07:00.002+03:00

İlk ateş parladı gecenin karanlığında. Ve savaş boyalarımızla, şarkılarımızla, alkolle, aşkla,
sokak kedileriyle ve uzun kirpiklerimizle yeniden, yeniden bağlandık hayata.

Anita

gelecekteki sevgiliye mektup

2011-09-01T20:17:00.000+03:00

merhaba genç adam.

tahminen birkaç ay içinde, bir şekilde hayatıma gireceksin. bir müddet buralarda olmanı çok istedim ancak artık çok da hevesli değilim. vazgeçmeye başlamam da, geleceğinin müjdecisi olsa gerek. zira hayat, bu mekanizmaya göre ilerlemiyor mu?

birbirmizi gerçekten istediğimizi ve güzel şeyler yaşamayı umduğumuzu varsayarak konuşuyorum, bana eskiyi aratma. fazla fazla gel, en ol, adını "iyi ki" diye anayım.

sabahları biraz huysuz olacağım. alınganlık yapma, bırak önce karnımızı doyuralım. ilk kahvemi içeyim sigaramı yakıp, güzel bir şarkı seçeyim. bir süre içinde açılacağım.

içtikçe alınganlaşıyorum gizli gizli ben. bırak o neşeli sarhoşluğum hüküm sürsün topraklarımızda. beni kızdırma, kırma. buna sebep olacak yanlış anlaşılmalara dahi mahal verme sarhoşken, sonra kavga ederiz, boşuna kırarım kalbini. kırılırım da.

arkadaşlarıma önyargıyla yaklaşma. hoşlanmadıkların çıkarsa, bir şans tanı. biraz zaman ver. dostlarımla iyi geçinmen, beni mutlu edecektir. aynı çabayı benim de göstereceğime emin ol.

çokça sevişelim. zira aşk söz konusuyken, dokunmanın yerini alan bir eylem bilmiyorum. hep öp beni, geceleri sabırsızlıkla bekleyelim dışarıdayken. dokunduğumda için ürpersin. dokunduğunda, kendimi unutayım.

çok kıskan ama güven bana. kıyafetlerim, fotoğraflarım kavga sebebi olmasın. ben zaten seni mutsuz edecek şeylerden kaçınırım, beni zincirlemeye kalkma.

hediyeleri çok severim, biliyorsundur. bana ellerinle hediyeler yap, şarkılar yaz, sürprizlerle uyandır. hep taze kalsın bir şeyler. sıkılmayalım.

bana biraz heves lazım. teşvik et beni güzel şeyler için sıkça. yaratmamı, çabalamamı sağla. senden besleneyim. imzamın bir kıyısında, senden bir şeyler olsun.

hayvanları sev, çocukları sev, kitapları ve denizi sev. hayallerimi küçümseme, hayallerimiz birbirini büyütsün. yapamayacağın şeyler vadetme bana. ama yapabileceklerini de esirgeme.

acele etme sevgilim. zamanı değilse, biraz daha bekle.

bana doğru zamanda, doğru şekilde ve olduğun gibi gel.

ve hiç gitme.

anita
01.09.2011

cold water

2011-08-30T21:45:00.001+03:00

Saçlarımın siyahından kurtulursam, biraz daha aydınlık olur hayat sanmıştım. Cennetin kokusunu hala aynı şarkıdan soluyabiliyorum oysa sadece. Bu kadar ağır olmamalıydı. Sokak kedileri bile bakamıyor gözlerime şimdi. Biliyorlar taşıyamayacakları bir yükün altına girmemeleri gerektiğini. Ben, bu yükü sırtımdan atabileceğim bir yer bulamıyorum hala. Çokça sigara tüketiyorum. Bir zamanlar bu bahçede dolaşan kaplumbağaları düşünüyorum. Saçlarımı tarıyor ve hüzünlü şarkılar mırıldanıyorum. Emrah Serbes'in satırlarında dolaşıyorum, Ah Muhsin Ünlü'den iki dize okuyorum. Didem Madak'ı özlüyorum mesela. Yüküm artıyor, git gide kararıyor hava. Sıklaşan nefeslerimi bile seviyorum sonra. Hastalığıma bile üzülemiyorum, en azından senden hatıra, en azından bir anlam taşıyor hala. Arkamda bıraktığım sokaklara bakıyorum. Sarhoşların kahkahaları çınlıyor gecenin bu kıyısında. Yalnızlığın tırnaklarını kemiriyorum. Birkaç izmarit daha ekliyorum can sıkıntıma. Dönsen, daha anlamlı olmayacak hiçbir şey. Dönsen, yüzünü bile görmek istemeyeceğim. Ama tenim bunu anlamıyor. Kollarım vazgeçmiyor seni aramaktan. Dudaklarını ısırdığın saniyeleri anıyorum çokça. Canımı yakarken gözlerinin kısıldığı anlar geliyor aklıma. Pişman oluyorum konuşarak öldürdüğümüz tüm zamanlara. Zira sadece teninmiş güzel kokan, sadece dudaklarınmış değdiği yere birkaç çığlık bırakıp kaçan. İnsanlar bunu anlamıyor. İnsanlar sorular soruyor. İnsanlar olanları hatırlatıyor. İnsanlar ambalajı şatafatlı başka insanları işaret ediyor bana kalabalık akşamlarda. İnsanlar, hazzın tene değdiği anları hor görüyor şehrin bu yakasında. Anlatmaktan vazgeçip istedikleri cevapları sunuyorum onlara. Birkaç bira içiyorum, biraz dans ediyorum ve kahkahalar takıyorum boynuma. Fazlasıyla sıkıcı, fazlasıyla karışık tüm bunlar. Sonra güzel bir kadının bir zamanlar yazdığı mısraları anıyorum duşta yüzümde bir mutlulukla...

Suyun cinsiyeti yokmuş

Elbette var!

Nasıl cinsiyetsiz olur

Bu kadar "O" kokarken tüm sular.

Anita
30.08.2011

Edirne

hmm ok.

2011-08-28T02:51:00.000+03:00

Bloguma şu üç arama aracılığıyla ulaşan arkadaşlar lütfen bir adım öne çıksın,
özel plaket hazırlattım kendilerine.

That's what Wendy said!

2011-08-24T16:53:00.000+03:00

the poem of a fuckin' believer

2011-08-08T17:53:00.001+03:00

olmasaydın bi' anlamı olmayacaktı güllerin
ve solan nergisler üzebilecekti beni,
biliyorum.
güneşe ardımı döndüm,
ışığı sende buldum,
bundan sonrasını önemsemiyorum.
dedim;
"kirpiklerini severken içimde bir şiir doğuyor"
ve unuttum her bir dizeyi parmaklarımı çektiğimde.
ben şiir yazamam çocuk,
ve bilirim, kirpiklerinden daha güzel bir şiir yok bu dilde.
hangi ten bu kadar güzel?
hangi eller böyle dokunabilir kalbime?
sen, beni öptüğünde,
atlıkarınca duruyor
ve zaman, tanımını değiştiriyor bir kuytuya gizlenip.
aynı anda kanat çırpıyor bütün kelebekler,
ruhuma ılık yağmurlar yağıyor.
ben, seni öptüğümde...
...
senden önce neydim bilmiyorum.
anlamını unuttuğum her sözcük,
gözlerinde uyuyor şimdi.
sesimi ödünç verdiğim rüzgâr,
taşıyabilse beni yanına,
durur dünya ve tüm şarkılar sığar o zaman gamzeme.
ama 'ayrlık da sevdaya dahil'
ve 'benim sensiz sevinecek bir şeyim yok'.
artık yazılmış her şiirde
adını okuyorum.
böyle mi sevilir bir adam?
böyle mi doğdu aşk ve bu muydu mana?
ben, sana baktığımda kendimi görüyorum.
ben sana baktığımda, çatlıyor yaradılmış her ayna.
parmağıma bulaşan yeşil, gözünden akan mavi, kalbimden sızan beyaz
tüm soruların uzağında, dudağımda pembe bir gül
sağ yarımla gülümsüyorum.
olmasaydın, bir anlamı olmayacaktı güllerin.
biliyorum.
leigh cheri'nin bir piramidi vardı.
victoria, öldükten sonra da bir bedene sığdı.
sofie son anında onun kollarındaydı.
ben yalnız olmayı,
seninle öğreniyorum.
bir hayali gerçek kıldım.
her gittiğinde izine sarılıp,
her geldiğinde cenneti kucaklıyorum.
aşk, başlı başına arabesktir çocuk.
utanmıyorum.
o kapıdan beraber çıkacağız bir sabah,
yolu yola, denizi denize katacağız.
elim elindeyken,
gözlerim kilitli hep.
gözümü açtığımda, arafa varacağız.
o portakal ağaçları içinde
o duvarları sözlerle kaplı
bahçesinde bir' atlı karınca
bir "günaydın sevgilim"le başlayan
bir "bak yıldızlar dans ediyor!"la devam eden
hiçbir "elveda"nın uğramadığı dünyada
bir eve sığacağız.
kurduğum hiçbir hayalin,
bir öncesi yok
başka bir us'ta.
bu bize özgülük ve
kimsenin dil uzatamayacağı
bu en temiz, en sonsuz, en taze
bu, seni seviyorum'ların gölgesi,
kanıtı sana doyamayacağımın.
sen bizi hangi rüyada gördüysen,
ben o gece büyümüşüm,
kadın olmuşum, uzamış boyum.
nefesini boynuma gömmüşüm.
bilmediğim bir duygudan
korkmadan
saklanmadan
yürüyorum şimdi,
elin olsun olmasın.
hangi gülüş bu kadar şekerli artık?
bana senden daha güzel,
senden daha bir eş yok bu dünyada.
ve diğer dünyaların hiçbirinde,
bu kadar güzel öpülmedi dudaklarım.
"güneşe ardımı döndüm" dedim.
"ışığı sende buldum" dedim.
çünkü sen benim gün-eşim, nefesim, sesim,
toprağıma damlayan ilk su,
göğsümde açan ilk çiçek,
huzura dair ilk dizemsin.
sarıldığında bana,
kesilen nefesimin izi düşüyor boynuna.
boynundan topluyorum yıldızları
yanımdaki hayalinin,
her sabah..
ben inandım, her masal biter.
her şiirin son mısrası,
bir ayrılığın ilk hecesidir.
her el bırakır bir gün eşi bildiğini.
göğse dolan her nefes,
vermek içindir.
gülüşünün attığı taşla
yerle bir oldu inancım.
biliyorum, bu kez sonsuza,
bitmeyene adım attım..
güneş batmamak üzere doğdu topraklarıma.
o yüzden bu kez son dize,
ilk dizesi olsun sevgimin.
ve tüm kurallardan daha büyük yazılsın,
portakal renkli duvarına, araftaki evimin:

"Bir kadın sevdiğinde, zamanın önemi yoktur.
Ve kalp, her türlü sona, sonsuza dek sağır olur..."

Anita Taylor

25.03.2011

İstanbul

masal

2011-08-07T19:13:00.001+03:00

"Masallarda kötü karakterler olmazsa sıkıcı olur, ama mutsuz biten masal gördün mü? Ormanda karşılaştığın kötü kalpli kurdun seni kandırmasına kovalamasına izin ver çünkü bununla nasıl baş edeceğini artık biliyorsun, bu masalın sonunu biliyorsun ve diğerlerinin de."

-Wendy

"Neden soğuk bir elmayı ağlamadan yiyemiyorum, hala kimse bilmiyor..."

-Emre Kalcı

Sol bileğimde dünyanın en güzel masalının son cümlesini taşıyorum. Tanrının işine karışıyor, kendi kaderimi yazmaya çalışıyorum. "And the tree was happy." Her sigara yaktığımda görüyorum aynı satırları ve inanmaya çalışıyorum. Annem masaldaki ağacı bilmiyor. Ama saçlarımı okşarken bana "Sen güzel bir elma ağacısın. Sadece yaprakların kurudu. Yanındayım. Seni sarsacağım ve o yaprakları dökeceğiz bir bir. Sonra yemyeşil olacaksın yine. Meyveler süsleyecek dallarını. O zamana kadar dayan, hem ben varım. Ben hep varım." diyor. Çünkü anneler biliyor. Özenle büyüttüğüm elmalarımdan bir ısırık alıp fırlatanları düşünüyorum. Yerde, çürümeye bırakılmış elmalarımı. Bir damla su için yalvardığım anları düşünüyorum. Susuz yapraklarımın her saniye daha da güçsüz, daha sarı bir hal alışını. Sonra o yalnızlığı. Bomboş bir vadide, yapayalnız kalmayı. Belki de tek hatam, yanlış topraklara kök salmaktı. Tek şansım, köklerimin bağımsızlığı. Çünkü biraz suyu hak ediyorum. Biraz muhabbeti. Takdir eden ellere düşürmeyi meyvelerimi. Düşmeden yürümeyi öğrenemiyor insan. Sancı çekmeden anne olunmuyor. Biraz zorlanmadan doğamıyorsun küllerinden. Görüyorum. Tecrübe, altın bir sandıkta gelmiyor insanın önüne. Bu sebeple dudaklarımı ısırıyor ve saniyelerin acıtarak geçmesine müsade ediyorum. Çünkü o gün gelecek. Çünkü artık nasıl savaşacağımı biliyorum. Çünkü ben Pamuk Prenses'im, çünkü ben The Giving Tree'yim, çünkü ben bir savaşçıyım. Çünkü her şey bir gün geçer. Çünkü biraz dayanırsam, güzel bir elmayı ağlamadan yiyebileceğimi biliyorum.

İşte hepsi bu.

Anita

07.08.2011
Edirne

i hope you feel it

2011-08-07T12:47:00.002+03:00

And every time i stratch my nails

Down someone else's back

I hope you feel it

And can you feel it?

red & hot & chili peppers

2011-08-05T19:45:00.000+03:00

Bazı şeyler çok enteresan.

Şimdi böyle, kafayı yordukça daha garip hale gelen şeylerden söz ediyorum. Mesela az evvel mutfakta kırmızı biber doğrarken hatırladım. Aşıktım, minik evimin minik mutfağında salata yapıyordum o "Ne güzel olmuş!" desin diye. Belime sarılmış, konuşup duruyordu. Ağzına elimdeki biber dilimlerinden birini sokuşturup gülmüştüm. Gülmüştük. Yani şimdi mutfağa annem gelse, tahminen ağzına biber sokuşturmam. Bunu yapsam bile çok güleceğimizi sanmıyorum. Halbuki eylem aynı eylem. Ama aşk garip bir şey. Ayrılıklar da öyle. Sonra her şeyin eşit olamamaktan kaynaklandığını fark ettim. Sen karşındaki adamı çok seviyorsun mesela, aşık olmuşsun. Diyorsun ki ben bu adama salata yapmak, bu adamla sevişmek, okuduğum kitapları önermek, saçma şeylere gülmek, tüm bunları sonsuz kılmak, parmağımda bir yüzük taşımak, ondan ufak bebekler doğurup gülümsemeleri babalarına benzediği için sevinmek, 65 yaşıma geldiğimde buruşuk ellerini tutarken hala aynı huzuru hissetmek istiyorum. Mesela o da seni seviyor. Ama o kadar değil. O yaptığın salatayı yemek, seninle sevişmek, şakalarına gülmek, kitaplığını kurcalamak istiyor. O da seni o kadar seviyor işte. Sonra ikiniz de farkında olmadan kıyaslıyorsunuz sevgilerinizi. Sen üzülüyorsun. O ise senin hayallerinin onda karşılığı olmamasından ötürü ufak adımlarla uzaklaşıyor, sınır koyuyor. Ya da "Ben gidiyorum, hayatta başarılar, benden nefret etme." filan diyerek kaçıyor direkt. Sonra sen biber doğrarken bunu düşünüyorsun. Sence de çok saçma değil mi?

Hem mesela, ayrılık sonrası muhabbetler de çok komik. Tabi bu karşındaki şahsın insaniyetiyle de alakalı bir şey. Adam gitmek istiyor sen o kadar rahatken. Bünyen bu durumdan çok hoşlanmıyor, bir ambulans seni acile taşıyor. Sırf belki geldiğinde kesilir lanet kasılmalar diye adamı çağırtıyorsun. Bu defa bedenin çılgın atmaya başlıyor. Adamı çıkartıyorlar oradan. Sonra zaman geçiyor, bundan bile utanıyorsun. Çünkü karşındakinin insanlığına olan güvenin o kadar azalmış ki, bunu bile neye yoracağından emin değilsin. Bedenin sana ihanet etti diye ve o bir insan değil diye oturup kendinden nefret ediyorsun bir süre. Sonra o da geçiyor. Bu defa insanlar başlıyor. "Kaç gün oldu neden hala umursuyorsun?" diyorlar karşına geçip. Tamam da, onun bir süreci vardı. O kendi içinde bunu istemediğine karar vermişti, zamanı gelince bunu bir şekilde belirtti ve gitti. Benim o süreci yaşamam neden garip bulunuyor? Biri "Bitti." dediğinde hiçbir şey hissetmemiş gibi devam edemezsin ki. O cümleleri kurmaya başladığı ana kadar senin aşık olduğun, akşam sevişeceğini sandığın, yüzüne bakarken "Gözleri ne kadar güzel yahu" diye iç geçirdiğin adamdı. Bunu artık istemediğini hissedebilmek için zaman ihtiyacın olması kadar doğal ne var? Nefret bambaşka bir konunun başlığı. Şunlara rağmen o adamdan nefret edemiyorsan, hastasın zaten. Ama nefretine rağmen alışmak zaman alıyorsa, bunda ne gibi bir problem olabilir ki?

Bi' de bilinmezlikler var. Yani şuraya yazı yazarken "Ya tesadüfen açıp görürse?" diye düşünmenin yarattığı gerginlik. Sonra bunun olmayacağını bilmenin verdiği rahatlık. Sonra yine "Ya" ile başlayıp "?" ile biten binlerce cümle. İnsanoğlu yanlış anlaşılmaktan nasıl da korkuyor. Zaten bitmiş. Zaten sevmiyorsun. Sadece o zamanki mutluluğunu arıyorsun. Ki merhaba majör depresyon, mutlu zamanlarını araman kadar normal ne olabilir? Mutluluğu doğuran ne olursa olsun, mevzu o değil ki. Tüm bunlar bazen çıldırtıcı hale gelebiliyor. Oysa ne önemi var. Hepsi ama hepsi çok lüzumsuz.

Benim zaten aşkı anlamakta problemim var. Bu aşikar. Nasıl her aşık olduğunda bu ilk defaymış gibi hissedebiliyorsun ki? Nasıl şimdiki zamanda mevcut olan en gerçek geliyor? Ayrılık acısı da aynı. Nasıl ilk defa bunu yaşıyor gibi olabiliyor insan ve bir daha aşık olamayacağını sanıyor? Daha önceden bunu tecrübe ettiğin halde "Bu aynı değil." diyorsun inatla. Aynı işte, belki biraz daha fazlası, belki biraz daha azı. Ama aynı renk, aynı etki, aynı gidişat. Belki bir hafta sonra belki beş ay sonra aşık olacaksın ve bu en gerçek, en dolu olanıymış gibi gelecek. O zaman acı niye? Bile bile yani? Her şey an az bir sivrisinek kadar anlamsız ve sıkıcı.

Neyse ki şunları huzurla düşünebildiğim günlere ulaştım. Göz yaşından ziyade, şaşkınlık efektleri doğuruyor bunları düşünmek. Birkaç ay önce bu hayata artık nasıl devam edebileceğimi bilmiyordum. Şimdiyse saçma sapan şeylere kafa yorup sonra boşvererek turuncu ojelerle tırnaklarımı süslüyorum. Gerçekten de insanoğlu garip.

Ama kırmızı biberler iyidir.

Anita

05.08.2011

Edirne

Bum ra ta- ta- ta!

2011-08-03T18:44:00.000+03:00

Ölümcül.

içimdeki çocuk & hayalimdeki kadın

2011-08-02T08:21:00.004+03:00

Kadın, her zaman seçimleri doğrultusunda yaşıyordu. Bu, onu güvende tutuyordu. Sınırlar, siz çizdiğiniz sürece güven verir. Başkaları tarafından belirlenmiş sınırlar, görünmez zincirlerle mahkum edilmektir.Kadının tavrı, korkularının şekil bulmuş halinden başka bir şey değildi elbette. Ama hiçbir sorun yoktu, bunu ondan başkası bilmediği sürece...

***

Bacaklarını çocuk gibi açıp uzatmış, dudaklarının arasında bir dal sigara, sırtı bir çınara yaslı oturuyordu kadın toprak zeminde. Tek görebildiği, düzensiz aralıklarla göğe uzanan ağaçlar, sonsuz bir düzlüktü. Kendi toprakları. Kendi hayatı. Kimsenin giremediği, kutsal alanı.. Sonra yanında birinin daha olduğunu hissetti kadın. Hızla ayağa kalktı. Kırmızı rujuna bulanmış sigarasını samimiyetine bastırıp söndürdü sertçe.

"Merhaba."

Paranoyalarının inşa ettiği yapay gülümsemeyi giyinmesinin birçok geçerli sebebi vardı. Adam düşman bir ordudan gelmiş olabilirdi. Ruhunu başka ruhlardan çalarak besliyor olabilirdi. Mesleği, yalanlar sonucu yarattığı kırık kalpleri toplamak olabilirdi. Belki en büyük zevki güzel kadınların kahkahalarını çalıp koleksiyon yapmaktı hem... Şıklar sonsuzdu, kadın bilemezdi.

Adam gülümsediğinde, tüm bulutlar bilinmedik bir kıtanın üzerine toplanıp kadının sınırlarını terk etti. Kadının yüzüne ışık düştü, güneş kadını soydu. Kadın elini yüzüne götürdü, adam kadının bileğini tuttu.

"Yapma. Gizlenecek bir şey olmasın aramızda. Bak, benim önümde bir duvar yok. bak, ben her şeyden arınıp dikiliyorum karşında. Bak, tenine, ellerine, dudaklarına değil, ardındakine bakarak konuşuyorum ben seninle. Satırlarını seviyorum. Renklerini görüyorum rüyamda. Hayallerin, hayallerim olsun istiyorum. Korkma."

Kadın hep korkuyordu. Aşırı uçlar, seçim şansını elinden alırdı. Aşırı uçlar, en büyük düşmandı. Tüm bunlar kanını çekti kaının, dudakları beyazlaştı, dizlerinin bağını çözüp kaçtı haylaz bir çocuk. Kadın, kalkanını aradı.

"Anlamıyor musun, o duvarlar seni sadece senden koruyor kadın. Ben seni incitemem. Düşmanımız, canını yakacak olmam değil. Düşmanımız, senin bu fikre her şeyden çok inanman."

Kadının kalbi sıvılaştı. Sıvı, anın heyecanı ile ısındı, ısındıkça kaynadı, kaynadıkça buharlaştı. Buharlaşan kalp, tüm gözeneklerinden sızdı. Adama ulaşıp, ona bulaştı.

Adam gülümsedi.

"Kalbin içime sızıyor. Kalbin, benle eş atıyor. Beyninin kilidini çözemesem de, biliyorum, enfes şeyler var içinde. Ve ben ceplerimi zamanla doldurdum yanına gelirken. Hepsi bizim. Hepsini seni ezberlemek, geçmişini hayallerini, korkularını, sevinçlerini öğrenmek için harcayabilirim. İçin şiirle dolu, şarkıyla, müzikle, resimle, bebek patikleriyle, gökkuşağı fotoğraflarıyla, midye kabuklarıyla, Jamaika'ya tek gidiş uçak biletleriyle, kumdan kalelerle, güneş yanıklarıyla, kardanadamlarla, akmış rimellerle, sonu unutulmuş siyah beyaz filmlerle dolu."

Kadının dudakları aralandı. Boğazından dişlerine, dudaklarına doğru aktı harfler. Çünkü sevgi, ansızın doğabilecek kadar tehlikeli bir duyguydu. Kadın içinde, susmasını engelleyecek kuvette bir aşkın doğduğunu kimseden gizleyemeyecek kadar çıplaktı.

Beş harf döküldü sonra:

"Çocuk..."

Adamın gözleri kısıldı, mutluluk bazen birkaç çizgiyle de ifade edilebiliyordu.

"Ne güzelsin çocuk. Nasıl alıyorsun tüm silahlarını elimden. Nasıl oluyor da sana baktığımda kendimi görebiliyorum ben? Nasıl yaklaşıyorsun ben uzakken bile inançla ve nasıl bu kadar doğalsın, bu kadar sisli bir dünyada?"

"Çünkü biz biriz kadın. Eşiz. Tek ruhu iki bedene pay etmiş Tanrı. Ve ben rüyalarımda hep bilmişim geleceğini bir gün hayatıma.."

Kadın gözlerini açtı sonuna dek. Rüyalara inanan az insan vardı.

"Anlat çocuk" dedi. "Anlat bana rüyanı."

"Otobüs durağındayım. Gideceğim yeri biliyorum. Otobüsler gelip geçiyor. Hiçbirine binmiyorum. İçinde senin olduğun otobüsü bekliyorum. Zaman geçiyor, mevsimler değişiyor, içinde güzel bir kadın olan otobüs geliyor. Gülümsüyorum."

"Çünkü biz, hedefe giden yolu önemsiyoruz. Çünkü biz, hayatı beraber aşmak istiyoruz. Çünkü çocuk, Tanrı herkes için bir eş gönderiyor gökyüzünden. Bu bazen bir kardeş, bazen bir dost, bazen bir yabancı, bazen bir aşık olabiliyor. Ve sen hepsini barındırıyorsun. Seçme hakkımı elimden almış olman beni kızdırmıyor artık çocuk. Çünkü bu, olması gereken. Biliyorum."

"Bana hep çocuk diyorsun..."

"Sana hep çocuk diyorum, çünkü tanıdığım herkesten daha safsın, daha gerçeksin. Keşfedilmediği için temiz kalmış bir ada gibisin. Üzerini makyajla kapladığım, tuğlaların ardına sakladığım, zamanla var olduğunu unuttuğum ben'sin sen. Sana baktığımda, bir çocuk görüyorum. Sana baktığımda, içimdeki çocuğu görüyorum..."

"Ve ben sana hep kadın diyorum."

Kadın başıyla onayladı.

"Neden?"

"Çünkü öylesin. Baştan ayağa, her şeyinle. Tüm duruşunla, tüm tavırlarınla. Sen benim ruh eşim, ikinci formum, hayalimdeki kadınsın."

Kadın çok sevdiği filmlerin, en sevdiği sahnelerini anımsadı. -Kız sigaradan bir nefes çeker. Dumanı aşığının dudaklarından çıkar. - Adam kızın elinden tutar, kız "İkimiz dünyaya karşı!" diye fısıldar. -Kız "Var mısın?" diye sorar, adam elinde bir atlı karınca ile bağırır, "Varım!"-

Kadın düşüncelerinden sıyrılıp adama dikti gözlerini, bir sigara ayaktı.

"Var mısın çocuk?"

Adam dumanı üfledi.

"Varım kadın, sonsuza dek. Yalnızca sen ve ben..."

Kadın elini tuttu adamın.

"İkimiz dünyaya karşı."

Adam ilk adımı atarken, kadının kulağına fısıldadı.

"İkimiz değil, biz zaten biriz. Ve dünya, umurumda bile değil..."

Tüm sınırları görmezden gelerek yürüdüler sonsuz toprağın üzerinde, el ele... Çocuk kıza dünyanın en güzel şarkısını mırıldandı keyifle.

Ve biliyorlardı, o yol hiç bitmeyecekti. Dünya denen atlı karınca, dönmeyi kestiğinde bile...

Anita

7 mart 2011

Ankara

Kutlu Doğum Haftası, İzmit, Edirne ve Depression Strikes Back!

2011-08-01T10:48:00.001+03:00

Merhabalar!

Uzun zamandır bloga adam gibi bir şey ekleyememiş olmanın huzursuzluğu var üzerimde. Hadi edebi metinleri geçtim, bari günce tutabilseydim. Ancak ruh halim hiç müsait değildi. Kısmet bugüneymiş.

Nereden başlasam onu da bilemedim ya, rastgele artık.

Öncelikle enfes başarısız bir final dönemi geçirdim. İlaçların da etkisiyle kaygı sıfıra indiğinden, çalışma kalitem inanılmaz düştü, üç tane sınava sırf uyanamadığımdan gidemedim. Dört yıllık eğitim hayatımın en sorumsuz günleriydi adeta. Acısı bütünlemelerde çıkacak ne de olsa diyerek, boş verdim. Ve beklendiği üzere, FF'lerle dolu bir not kartı...

...

Sonrasında aranın tadını çıkarmaya karar verip, atladım trene Hilal'i de alıp İzmit'e yollandım. Dövmelendim, kızım Sandy ile zaman geçirdim, Hilal'le filan zaman geçirdim. Hızlı geçiyorum, zira üzerinden zaman geçince insan detaylı yazma arzusu duyamıyor. Neyse. Gittik, geldik. Gezdik, tozduk. Ben enfes krizler geçirmeye başlayınca -ki sanırım sadece nefes problemim panik atak, yani sinir kriziyle karışık panik atak geçiriyorum. zira geçirdiğim krizler sadece atak özelliklerinden çok fazlasını gösteriyormuş- isyan edip ilaçları bıraktım. Ki ilaçların enfes mutluluk verici etkisi sadece 8-10 gün sürdüğünden, bıkkınlık vardı üzerimde. Akabinde, kendimize eğlenecek bir şeyler bulmak için güzel bir fırsat çıktı.

3 Temmuz.

Geçen sene doğum günümün nasıl geçtiğini bilen bilir. Bu defa telafisi olsun ve son dönemlerin sıkıntısını silip süpürsün istedik. Hal böyle olunca, özene bezene güzel bir gece hazırladık doğum günüm şerefine.

Hellööğ.

Mutluyum.

Yarasın yavruma.

^.^

Hilalimo ve pembe pastam ^.^

Dünya güzelim. Ezgim.

Yeey!

Mememe kokteyl dökecek kadar sarhoş olabilirim ama ne önemi var ki?

Kızıl kardeşliği.

Kankalar ve huzur ^.^

Hayat, can, ciğer. Dünya tatlısı Şirvan..

Toprak the Harem Ağası.

Arza'da kutladık doğum günümü ve bu güzel domates fidanı da mekanın hediyesi!

Ozan & Hilal asdşalkslşdgkdfşgk

Pınar & Gökçe ve uyuşan ellerim.

Miracimo.

Kriz sonrası yorgunluğu, olur o kadar!

Sanırım "Yeeey" diyorum. Ağza bak.

Özet geçmek gerekirse, enfes insanlarla, enfes bir gece oldu. Bir sürü güzel hediye, bir sürü kucaklaşma, bir sürü öpücük, bir sürü bira, bir sürü tekila, bir sürü kokteyl, bir sürü kahkaha! Bir ara tatsız şeyler de olmadı değil elbet. Sanırım ortalama iki saat kadar bir süreyi alt kattaki boş alanda, kriz ile geçirdik. Ancak gelen ambulansı reddedip, bunun bir şekilde geçeceğini bilerek o kadar zorlanmaya rağmen dayanmak kendime olan saygımı da arttırdı. Tüm çığlıklardan, göz yaşından, kasılmalardan sonra paşalar gibi döndük terasa, bozulmuş saçlarım, kaybolmuş makyajım ve kanamış ayak bileğimle. Ama nedir ki? Çok mutlu bir geceydi. İyi ki...

Doğum günümün ardından bizi enfes bir sınav koşturması aldı. Çılgınlar gibi ders çalışmak, ilaçlar yokken çok daha kolaydı elbette. Yine de Temmuz'un göbeğinde, hayata isyan ede ede milyon tane sınava girdik. Bu arada mezuniyetim kesinleşmese de kep atmayı ihmal etmedim. Ahah.

Sınav yorgunluğunu atmak için de bir atraksiyon şarttı zaten, biz de bu defa Miraç'ın doğum günü şerefine Büyükada'yı fethettik!

Falan filan. Sonrasında birçok can sıkıcı şeye koşturmam gerekti. Bu konuda çok detaya girmeyeceğim. Ama uzunca bir müddet kimse bana aşık olmasın diye dua eder oldum. Zira hayat cidden çok saçma. Çok.

Bunların ardından son bir İzmit fethi yapıp, kırpılmış Sandy ile mutlu mesut saatler geçirdim. Sonrası Edirne, aile evi, eski odam, Karaağaç, ciğer, şefkat, kardeş, İsviçre'den gelip giden misafirlerimiz, bolca kitap, bolca müzik ve bolca mutsuzluk.

Evet bu biraz garip kaçtı, farkındayım. Ancak enfes bir çöküş başladı, ki zaten sınırın çok altındaydım. Sanırım bunda ilaçları azaltmadan, tek seferde bırakmamın da payı var. Annemin kucağında atak geçirmek, kahvaltıda durduk yere ağlamaya başlamak, babamın burnumu silmesi filan. Bunlar çok yıpratıcı, zira beni önemseyen insanlara da bulaşıyor mutsuzluğum. Baktık ki, jet hızıyla tükeniyorum, yine bir doktor bulundu. Majör depresyon tanısıyla, tedavi devam.. Haliyle ilaçlara da yeniden başladım. Ve klasik ilaçlı ilk günler mutluluğu, huzuru var şu günlerde. Elbette bu iyileşmek değil. Minimum 6-7 aylık bir süreç var önümde ama ne fark eder? Nefes aldığımı geçici olarak hissetmek bile harika. Ki bu süreci olabildiğince sağlıklı geçirmek için çalışmak zorundayım, zor da olsa anladım. Zira ilaç yardımı olmazsa hem çok uzayacak hem de kronikleşme riski var. Ki bu berbat olur.

Artı, hiç değilse ortada üzüldüğüm somut bir şeyler kalmadı. Yani ne aşk acısı, ne bi kayıp vb. Sadece oturmuş bir yas hali var, bunun da geçeceğini biliyorum. Bu aralar umut çok. Hem pabuç bırakmak da bana yakışmaz zaten!

Ailemin desteği de enfes. Annem zaten gerçekten üstün performans sergiliyor. Babam desen, minik mutluluk sebepleri yaratmaya çalışıyor bana. Önüme çekirdeği ayıklanmış bir dilim karpuz bırakıyor, Uykusuz Yaz alıp geliyor filan. Silivri'ye gittik geldik günübirlik mesela. Dünya tatlısı bir bebek sevdim, tarladan biber topladım, koyunları kuzu sandım, kangal saldırısından son anda yırttım, çiftlik gülümsetiyor insanı. Bir de insanların bu çabası... Mutsuz olmaya hakkım yokmuş gibi geliyor artık.

Böyleyken böyle yani.

Daha sık uğramaya çalışacağım. Şimdilik öpüyorum bolca. Ve sizi Lissie'nin enfes sesiyle başbaşa bırakıyorum.

Anita

01.08.2011

Edirne

Feelings & REM

2011-07-27T03:18:00.001+03:00

Bir yerden geliyor kulağıma nasılsa, kıyamet kopacak bu akşam. Zihnim tufanla birleştirmiş olsa gerek, dişi Nuh olup uyarıyorum herkesi. Devasa bir gemiye toplanıyoruz, tıklım tıkış. Herkes o anı bekliyor. Ama kıyıdayız, açılmadık. Saatler geçiyor, korku dolu, sallanarak, karanlık. Anneme sarılıyorum sık sık. Sonra aklıma haber vermediğim bir adam geliyor. Adı mühim değil, duygularına karşılık veremediğim bir adam. "Dur" diyorum. "Onu da alayım evine kadar gidip." Alıp geliyorum bir koşu. Varıyoruz kıyıya. Sürekli bir akış var gemiye, duyan geliyor. Merdivenleri iniyoruz muhabbet ederek. Bana beni sevdiğini söylüyor. Gözlerim iki basamak önümüzdeki kişiye takılıyor. İ. burada. İ. iki basamak önümde. Yaşlar gözlerime hücum ediyor. Zaten kıyamet kopmak üzere, ne kaybederim diye düşünüyorum. Zira bir kucaklama, çok şey demek, biliyorum. Atıyorum kendini önüne. Bakıyor birkaç saniye bana. Sonra kucağına atlıyorum. Kollarım boynunda, bacaklarım beline dolanmış. Başımı boynuna gömüyorum. Kokusu. Teni. Artık kıyamet kopsa da olur. Ölsek de olur artık. Cehenneme bile şarkılarla giderim. Başımı geriye çekiyorum, kollarım boynunda. "Seni hala, seni hala çok seviyorum ben." Gülümsüyor. "Ben de seni çok seviyorum hala X" diyor. Benim adım X değil ki, bunu söylememe gerek bile yok tabii. Anlıyorum. Çok sarhoş olduğunu ve zaten kim olduğumu bile anımsamadığını. Son boşverişimle boynuna gömüyorum yine başımı.. İniyoruz tüm basamakları. Bir masa buluyoruz, yerleşiyoruz. Tanıdığım birkaç kişi, evinden aldığım aşığım, İ., ben. Muhabbet ediyorlar. Sallanıyor gemi sürekli. Ağlayanlar var. Ben sadece onu izliyorum acı çekerek. O tanıdıklarımla konuşuyor, öyle sarhoş ki. İzledikçe kopuyor içimde bir şeyler. Ağzından çıkanları duydukça. Soğuyorum. Öyle basit ki, öyle çocuk ki.. Her dakika daha çok uzaklaşıyorum ondan. Öyle ki, masada oturmak bile mide bulandırıcı geliyor. "Ben annemi bulayım." diyerek kalkıyorum. Annemi arıyorum koca gemide. Anneme sarılıyorum. "İyi misin?" diyor. "Öyle iyiyim ki anne!". Kucaklaşıyoruz uzun uzun. Bu esnada gemide bir hareketlenme başlıyor. Durmuş her şey. Kıyamet kopmayacak. Bitti. Vazgeçildi. Tanrı bir şans verdi. Devam etmemizi istedi. Rengarenk ışıklar yanıyor her yerde. Karanlık gecede, karanlık gemide minik, renkli ışıklar. Güzel bir müzik. Herkes mutlu artık. Herkes eğlenmeye başlıyor, herkes gelip bana sarılıyor. Geçti...

...

Uyandım sonra. Bir saat kadar önce. Sadece bunu izlemek için uyumuşum gibi. Sadece bunu bilmem gerekiyormuş gibi.

Bir şeylerin tamamen bitmesini isterken deli gibi, beklerken o görkemli finali, aslında ne kadar boş olduğunu.. Son damlayı ekleyen adamın, sadece gittiği için bu kadar iz bıraktığını, bir fırsat olsa ve dışarıdan bakabilsem yakınen, nasıl da uzaklaşacağımı.. Her şeyin bir şekilde geçeceğini bir gün, o gün karanlığımda rengarenk ışıkların yanacağını. Annemin ve birçok güzel insanın bu günü beklediğini, yanımda olduklarını ve bir gün kahkahalarla birbirimize sarılacağımızı...

Rüyalar fazla anlamlı...

Dead Daisies

2011-07-17T02:23:00.000+03:00

Güzel olan her şeyin, ama her şeyin sonuza dek tılsımını koruyacağını zannediyordum.

Yanılmak, son zamanlarda en büyük hobim.

...

Aşk ve çiçekler arasındaki ilişkiyi yeni fark ediyorum. Keyfim limoni. Bilmemkaçıncı sigaramı yakıyor ve baş ucumdaki vazoyu dolduran papatyalara bakıyorum.

-Anita, atma bunları.. Lütfen.
+Elbette.

Sabahın köründe, eve dönmeden hemen önce elime tutuşturulan papatyalar. Bir adamın göz yaşlarıyla ıslanmış ve şimdi odamın dumanlı havasını soluyan papatyalar. Birkaç günleri var. Birkaç gün sonra, sehpama düşecek taç yapraklar bir bir. Süzülecekler. Kalmayacak güzellikleri. Olsa olsa biraz şiirsellik bulunabilir en fazla, zorlama bir bakışa sığınırsan. Ama hepsi bu. Onları suya sarılıp birkaç gün yaşatabilirim, ancak sonsuza dek canlı ve güzel kalamazlar. Çöpe giderler tamamen solunca, çöpe gitmek zorundalar. Bir de ikinci ihtimal var. Onlara yaşama şansı tanımayabilirim. Onları suya koymak ve birkaç gün güzellikleriyle gülümsemek yerine, onları bir kitabın sayfaları arasına sıkıştırıp, onlara yaşama şansı vermeyip, ölmelerini bekleyebilirim. Kurumuş çiçekler sonsuza dek güzeldir. Onları atman gerekmez. Onlar, sonsuza dek seninle gelebilir.

Aşklar da öyle.
Yaşama şansı verdiğin güzel bir aşk, er ya da geç çöpe gider. Eğer onu sularsan, ona biraz güneş ve biraz hava verirsen, onun yapraklarnı okşar, ona güzel sözcükler fısıldarsan, yani ona bir hayat, bir canlılık, bir ömür verirsen, belki günler, belki yıllar sonra, ama illa ki çirkinleşir. Döker yapraklarını. Kalbinde biraz kırgınlık, biraz özlem, birçok anı ve büyük bir mahvedilmişlik ile biter hikaye. Sonsuza dek uzanan, güzel bir aşk yok. Olmadı. Olmayacak.

Oysa aşk, en güzelken, her şey yolundayken, tılsım sabitken, iki taraf da aşık ve tazeyken, o aşka bir ömür sunmadan, başlamadan bitirmek, hiçbir kavganın, yalanın, ayrılığın, ihanetin, bıkkınlığın kirletmesine izin vermeden, doğduğu gibi gömmek.. En fazla iki seni seviyorum ve bir öpücük, fazlası olmadan ardını dönüp gitmek.. Yani bir kitabın sayfaları arasında kurutmak aşkı, daha büyümeden, daha yaprak dökmeden, zamanla ölmesine izin vermeden, güzelken öldürmek, sayfaların arasına her baktığında ölü ama güzel bir şeyler görebilmek...

Ben bunu hiçbir zaman yapamadım.

Güzel olan hiçbir şey sonsuza dek uzanmıyor. Ben, kendi ellerimle finaller yaratmaya yetecek kadar cesur değilim. İnsanlar kırıyor. Hayat yıpratıyor. Bir sigara daha yakıyorum ve papatyalarıma bakıyorum.

Papatyalar, ölümü bekliyor.

Anita

17.07.2011

İstanbul

Anita Taylor ve Facebook Kafası.

2011-07-15T01:25:00.002+03:00

Şöyle de bir şey var. Aktif takip hani. Bekleriz.

https://www.facebook.com/pages/Anita-Taylor/177772352282766

That's Just A Clue

2011-06-30T14:59:00.002+03:00

Sadistler ve mazoşistler, acıyı zevke dönüştürmeyi bilirler. Kabuk tutmaya başlayan yaraya bakıyor ve bunu düşünüyorum sadece. Sonra gülmeye başlıyorum. Nefes almadan, kahkahalarla gülmeye başlıyorum. Titreyerek bakıyor bana.

-Anita...

-Sus bebeğim. Sus.

...

Uyanalı yarım saat oldu. Nescafem, sigaram. Üzerimde siyah bir tişörtle oturuyorum kırmızı koltuğumda. Biraz heyecanlıyım. Zira 64 gündür bu günü bekliyorum. Tırnaklarım, saçlarım, omzumu kaplayan kiraz çiçeklerim.. Hepsi kan rengi. Bu bana cesaret veriyor. Sigaram dudaklarımın arasında aynaya doğru ilerliyorum.

-Günaydın güzellik, hadi hazırlanalım.

Siyah, tek askılı bir elbise çıkarıyorum dolaptan. Üzerime tam oturuyor. Kırmızı topuklu ayakkabılarımı geçiriyorum ayağıma. Bir şey eksik. Ayakkabıları çıkarıp file çorapları geçiriyorum bacaklarıma, sonra yine kırmızı ayakkabılar ve bu defa tamam. Gözlerim siyah kalemle birleşiyor, dudaklarıma kan kırmızı ruj bulaşıyor. Kafamın üzerinde bir kalemle gelişigüzel topladığım saçlarımı açıyorum. Omuzlarıma yangın akıyor. Sanırım hazırım. Gülümsüyorum ve kapıyı çekip çıkıyorum.

...

Daha erken. Evden çıkmasına tam bir saat var. Her cuma olduğu gibi, bir saat sonra o evden çıkacak. Kumral saçlarına değen rüzgârın yarattığı o minik dans hali, bacaklarımın arasından bir şeylerin akmasını sağlayacak. Sonra kafasını kaldırıp yola bakacak. Mavi gözleri içimde bir nefreti okşayacak. Dudakları sürekli kımıldıyor olacak dinlediği müzikle eş zamanlı olarak, hırslı cümlelerde kaşları çatılacak, başıyla ritm tutacak. Evimde otururken bir şeyler mırıldanıp zeminde ritm tutuşunu anımsayacak ve o güzel kafasını kesmek isteyeceğim. Ve sonra "Zamanı değil Anita.." diyerek gizlice arkasından süzüleceğim, her cuma, her perşembe, her çarşamba, her salı, her pazartesi yaptığım gibi.

Ama daha bir saatim var. Bu birkaç şişe bira demek. İlaçlarımı almadım yine. Yine bana söylenenin dışına çıktım. Umudun yoksa, kuralın da yoktur. Karşısında krize girmek en son istediğim şey ama bugün, sarhoş olmayı gerektiren bir gün.

-Bir otuzluk alabilir miyim?

Bunu dört tanesi daha takip edecek. Ben sık sık saate bakacağım. 17 tane sigara içeceğim. Yanımdan geçerken bacaklarıma bakan adamlara orta parmağımı göstereceğim. Ve olup bitenleri düşünecek, düşünürken tekrar yaşayacağım. Parmağıma saçma ama anlamlı, yeşil bir yüzüğü taktığı anı anımsayacağım. Yüzüğü cebimden çıkartıp parmağıma geçireceğim. Şarkılarımızı anımsayıp, "The spirit carries on..." diye mırıldanacağım. Beni kucağına alıp gezdirdiği anları anımsayacak ve bu defa eğlenmeyeceğim. Sonra yatağımda olacak. Yüzümü öpmesine, canımı yakmasına, elimi tutmasına, tenimde günlerce taşıyacağım izler bırakmasına izin vereceğim. O zevkten dudaklarını ısıracak, ben bir bar sandalyesinde olduğumu anımsayıp elimi üzerimden çekeceğim. Zaman gelecek. Barı terk edip, evine doğru ilerleyeceğim.

...

Çıktı evden, yürüyor. Bir toplu taşıma aracının gelip onu almasını bekliyor. Ben şoförün tepkisini umursamadan taksinin içinde bir sigara yakıyorum. Otobüsü geliyor, yola çıkıyoruz. Aynı anda iniyoruz ait olduğumuz araçlardan. Bu kadar yakınında olduğumu bilse ne yapardı acaba. Ama bilmiyor, hiçbir zaman bilmedi, ne bu kadar saplantılı olduğuma inanabilir, ne de neler yapabileceğime. Bir arkadaşımı bıçakladığımı duyduğunda önce korkup, sonra güler o. Ben de onunla beraber gülerim. Çünkü bazı gerçekler, bazı anlara dek ciddiye alınmamalıdır. Beni terk ederse onu öldüreceğimi söylediğim anlarda sarılır mesela, çünkü bazı şeyler ciddiye alınmayacak kadar korkunç gelir kulağa. Ciddiye almadığınız her şey, birgün karşınıza çıkar. Bunları bilmiyor, beş adım arkasında olduğumu bilmediği gibi. Şimdi beraber sahile gideceğiz, beklediği insanları orada bulamayacak, kayalıklara oturup beklemeye koyulacak, genç bir kız yanına oturup ona bir bira uzatacak, kızla tanışıp birasını yudumlayacak. Biraz muhabbetten ve biten biradan sonra kız yanından ayrılıp bana sokulacak, kıza birkaç banknot uzatıp göndereceğim. O neden ellerinin, bacaklarının uyuştuğunu merak edecek. Ben merakını gidermek için karşısına dikileceğim.

-Merhaba sevgilim.

-Anita?

Eğilip dudaklarına bir öpücük konduracağım. Önce itiraz edip, sonra boşverecek. Standart. Bu filmi daha önce de izlemiştik, değil mi?

Çaprazındaki kayaya geçip bağdaş kuruyorum. Elbise iyice açılıyor. Hoşuna giden bu görüntü onu sinirlendirirdi. Çünkü ezberlediklerine göre yaşıyor, çünkü insanların bakışları onun için çok önemli. Oysa şimdi tek kelime bile edemeyecek. Bu dudaklarıma küçük bir gülümseme yerleştiriyor.

-Nasılsın sevgilim?

-Ne sevgilisi Anita? Ne arıyorsun burada?

-Çocuk olduğun ve gerizekalı olduğun konusunda şüphelerimi zaten silmiştim, ancak bir rekora doğru da ilerliyorsun.

-Of, kalkıyorum ben.

Ve kalkamıyor. Elleri onun değil artık, bacakları onun değil. Süreci boşuna uzatıyor, dili ve dudakları uyuşana kadar biraz sohbet etmek istiyorum. Tam bir gerizekalı.

-Zaman kaybediyoruz. Uzatmanın anlamı yok. Biraz sohbet edelim artık.

Benden kurtulmak için çığlık atması ihtimalini düşünüp korkuyorum. Sonra hatırlıyorum, o kadar salak ki, bunu kendine yediremeyecek ve gerçekten korktuğunda artık iş işten geçmiş olacak. Bir sigara yakıyorum.

-Bu kadar rahatsız olma. Biraz muhabbet sadece.

Gözlerinde kin var.

-Hadi ama bebeğim. Sadece eski zamanlardaki gibi. Sadece biraz zaman öldüreceğiz. Öldürmek demişken, bir insanda ölme arzusu yaratmak nasıl bir duygu?

-Ben bir şey yapmadım.

-Benden ayrıldın.

-Alış buna.

-Ahah. Salak. Bunun sevgiyle ya da aşkla alakası yok. Bunun biraz insan olmakla alakası var. Nasıl yaşadığımı biliyordun. Nasıl zor dengede durduğumu ve senden güç aldığımı. Bir obje olduğunu biliyordun, bir totem olduğunu, bir ilaç olduğunu, bunun seninle alakası olmadığını, bunun benimle alakası olduğunu, sana o rolü benim verdiğimi, istifanın nelere sebep olabileceğini. Hepsini.

-Anita.

-Sus. Doktorum inanma sorunum olduğunu söylüyor. Bir çocuk kadar inançlı olduğumu, her şeyi gördüğüm gibi kabul ettiğimi, bir şey kırmızıyım diyorsa kırmızı sandığımı, verilen sözleri geçerli saydığımı, ancak tüm bu tehlikeyi bir de sürekli güvensizlik hissiyle iyice çekilmez kıldığımı. Bana seni üzmeyeceğim dedin. Bana gitme dedin. Ve gittin. Bunu ödeyeceksin.

-Anita, gitmek istiyorum.

Sesi o kadar kısık ki, ben bile zor duyuyorum. Çok zor konuşuyor. Etrafta insan yok. Çok ileride bir grup genç şarkı söylüyor. Ölse, kimse duymayacak. Bu bana zevk veriyor. Gözlerim sağ diz kapağımdaki yara kabuğuna takılıyor. Son krizimin hediyesi. Krizlerse, ondan bana armağan.

-Anita...

-Sus bebeğim. Sus.

Bir sigara daha yakıyorum. Dumanı yüzüne üflüyorum. Gözleri neden ıslak? Ya dumandan ya da anladı. İkisi de beni eğlendirir. Önemsemiyorum.

-Neden sessizliğimi normal saydın? Beni son gördüğün anı hatırla. Bir hastanenin bir odasında titreyerek ağladığım anı hatırla. Yediğim iğneleri ve duyamadığın o ambulans sirenlerini. Beni o barda, her şeyin başında bırakışını. Sence bunlar sindireceğim şeyler miydi? Nasıl normal buldun sessizliğimi, uzakta ve yok halimi? Sen beni hiç mi tanımadın? Sen içimdeki kini hiç mi bilmedin? Düşmanlığımı bu kadar sessiz mi sandın? Buna nasıl ihtimal verebildin? Aşk sandığım duyguların aşk olmadığını artık biliyorum, doktor bundan sıkça söz ediyor. Bunların sadece psikolojik kaçış yöntemlerim olduğunu anlatıyor. Benim için biradan farkın yokken, kendine nasıl bu hakkı verebildin? Ve tekrar ediyorum, nasıl bu kadar normal sayabildin sessizliğimi? Nasıl bu kadar aptal olabildin?

- ...

Artık cevap veremiyor. Sadece mavi gözlerinden biraz deniz suyu akıyor. Eğilip öpüyorum tuzlu suların aktığı yanaklarını.

-Artık seni sevmiyorum. Artık seni sevdiğim yanılgısından kurtuldum. Sadece, hiçbir şey yanına kalmaz insanların. Hiçbir zaman. Keşke bunu önceden kestirebilseydin.

Bazı kusurlar, işe yarayabiliyor. Yüzme bilmemesinden hoşlanmıyordum, ilk tatilimizde ona yüzme öğretmeyi planlıyordum. Şimdiyse bu işimi kolaylaştırıyor. Zaten uyuşuk olan bedenini, istese bile kullanamayacağını bilmek...

-Hoşçakal sevgilim. Ha bir de, "Benden nefret etme, olur mu?". Ahah!

Arkasına geçip sımsıkı sarılıyorum ona. Boynuna bir öpücük konduruyorum. Boğazından ince bir hırıltı yükseliyor. Sırtından tüm gücümle itiyorum. Denizle buluşuyor.

Ayağa kalkıp bir sigara yakıyorum. Mezarının yanında bir sigara tüketiyorum, yavaş yavaş. Soğuk bir rüzgâr esiyor. Güzel bir şarkıyı mırıldanarak, yürümeye başlıyorum.

-If i die tomorrow, i'd be allright. Because i believe that after we're gone, the spirit carries on.

Anita

30.06.2011

İstanbul

cherry blossom girl

2011-06-28T13:37:00.001+03:00

Finally :)

Sakura & a quote from “the giving tree”.

♥ ♥ ♥
Yeni dövmelerimle mutluyum.^^ Ne zaman cherry blossom girl çalsa üzerime alınacağım artık ve dünyanın en güzel masalının bir cümlesiyle karşılaşacak gözlerim sık sık.

still feel the pain

2011-06-23T12:13:00.000+03:00

Portreler I - Hilal

2011-06-19T19:38:00.000+03:00

Benim bir kız kardeşim var.

Aklıma gelmezdi bu kadar büyük bir parçam haline gelebileceğin. Ne ara bu kadar sıkı tuttun elimi? Ne ara emin oldum sırtımı dayayabileceğim en güzel duvar olduğuna? Ne ara bu kadar özlenen, ne ara bu kadar sevilen bir yanı oldun hayatımın? Soruları boşver. Biz yeterince güzeliz. Seni kaybetme ihtimali, kalp ağrısına benziyor biraz. Seni özlemek, yuvadan uzak kalmaya. Bunlar iyi şeyler. İnsan kaç kişinin yanında kendisi olabiliyor ki artık? Ve kaç insan bu kadar canına yakın birini bulabiliyor? Sen benim ayakkabılarım canımı yaktığında, onları kendisi giyen ve bana rahat ayakkabılarını veren kadınsın. Bunun ne olduğunu onlar anlamaz. Bunun ne olduğunu, ben senin gözlerine her baktığımda görebilirim. Sen bir telefonun diğer ucunda kontrolsüz nefeslerimi duyunca tüm dünyayı düşman sayıp koşarak yanıma gelen, ben soluk soluğa korkudan titrerken saçlarımı okşayıp yanaklarımdan öpen, sakinleştiğimde yorgun bedenimi kucaklayan, bir çocukmuşum ve tesellim bir parça çikolataymışcasına yorgun gözlerle bakarken ellerime bir gofret tutuşturan, ben uyurken bana güzel satırlar yazan, ilaç saatimde uykusundan kalkıp beni kaldıran, uyuşmuş ellerimi sabırla ovan, aklımdaki sıkıntıları her yolu deneyerek illa ki kovan, annemin beni emanet edebildiği, ayağım takıldığı an koluna tutunabileceğimi bildiğim, uzandığım yerde içimden 'Keşke hayat bu kadar acımasız olmasa, keşke biraz şefkatli olsa..' diye düşünürken sanki duymuşçasına sebepsiz yere yanıma gelip sımsıkı sarılan, başım döndüğü an bana oturacak bir yer bulan, eğlenmek istediğimde elinden geleni ardına koymayan, sadece uyumak istediğimde usulca üstümü örtüp beni uykunun kollarına bırakan, saatlerce & günlerce & aylarca içimden akanları dinleyen, bir kez olsun 'Yeter!' demeyen, aynı evi, aynı odayı, aynı yatağı paylaşırken sonsuz mutluluk duyduğum, en mutlu anlarımı paylaşan, en mutlu anlarıma zemin hazırlayan, en mutsuz anlarımdan sırtımda eli olan kadınsın. Bunun ne olduğunu ben biliyorum. Bunun ne olduğunu benden başka kimse bilsin istemiyorum. Bazı şeyler az bulunur, kıymeti bundandır. Ben senin üzerine bir toz tanesi bile konsun istemiyorum. Çünkü sana sarıldığımda, güvendeyim. Çünkü sana gülümsediğimde, bir karşılığı var. Çünkü sen, benim kız kardeşimsin. Bunu bu kadar güzel söyleyebildiğimiz için 'biz'iz. Bunu bu kadar içten hissedebildiğimiz için, sonsuza dek beraberiz. Sen karşımda anlamsız şeyler sayıklayıp kıkırdıyorsun şimdi küçük bir çocuk gibi. Sonra bir falı dinliyorsun bir bebeğin inancıyla. Sonra bir sigara yakıyoruz karşılıklı. Hayat devam ediyor. Ama ruhlarımız, bambaşka şeylerle meşgulken bile hep birbirini arıyor. Her göz göze geldiğimizde, birbirimizin içindeyiz. Ve birbirimizin bu denli içinde olabildiğimiz için, hep göz gözeyiz. Hep yanımda ol istiyorum. Hep şarkılar söyleyelim. Hep dans edelim. Hep kahkahalar atalım. Hep sarılıp ağlayalım. Hep beraber atlatalım tüm sıkıntıları. Konserlere gidelim yine. Sergiler gezelim. Barları dolaşalım. Uyanamayıp kaçırdığımız sınavlarımız olsun. Hayatımızı çevreleyen karıncalarımız. Çünkü yan yanayken, onlar bile güzel. Hep sarıl belime uyurken, hep öp yanaklarımdan. Hep mırıldanalım şarkımızı, "Sayılmasam kaç olsam, topraktaki güç olsam, aptal gibi suç olsam, yine de oynar mısın benimle?" diye. Ve ben her defasında içimden cevaplayayım, "Sonsuza dek, tüm kalbimle.."

Anita

19.06.2011 19.36

İstanbul

öeh.

2011-06-19T19:05:00.000+03:00

Alkol almıyorum. Mutluyum. İlaçlarımı kullanıyorum. Keyfim tam yerinde. Ve yine de durduk yere sabahın dördünde kriz geçiriyorum.

Yeter ama artık.