artık kimsenin yolu buralara düşmüyor, arayı kapatırken biraz da bunun verdiği rahatlık hissine sığınacağım.
yirmi bir ay olmuş buraya bir satır bırakmayalı. hemen hemen iki sene. hemen hemen 700 gün.
dünyanın en büyük depresyonundan çıktığım zamanlar yazmışım en son. dünyanın en büyük depresyonundan çıkmak. yazarken ne kolay. dünyanın. en. büyük. depresyonundan. çıkmak. beş kelime. yarım satır. oysa her gün kalbinin defalarca bıçaklandığı sayısız aydan söz ediyorum. her gün tüm kemiklerinin parçalara bölündüğü, teninin kor alevlerle sarmalandığı, güneşin hiç doğmadığı ve geçeceklerin hiçbir şeye fayda etmediği sayısız ay. sağ çıktığım için kendime her gün teşekkür ettiğim, ya her şey planladığım gibi gitseydi ve bu anita'yı hiç göremeseydim diye düşünüp üzüldüğüm, bittiğine şükretmediğim günüm geçmeyen sayısız ay.
ama bitti.
her zaman biter.
öyle, ya da böyle.
iyi ki.
sonrasında hayatımı çocuk kahkahalarıyla doldurdum. teacher sana resim yaptımlarla. güzel kadınlarla içilen sayısız kahveyle. canım ailemle. canım evimle. şarkılarla. filmlerle. minik elmas taneleriyle. çevirilerle. yanılıp öfkelendiğim her şeye çok geçmeden gülebilme becerisiyle. güneşle doldurdum mesela sonrasını. sayısız tatille. denizle. suyla. kumla. kokteyllerle. kulağımın ardına çok yakışan çiçeklerle. uçsuz bucaksız masalarda yenen harika yemeklerle. annem iyi ki varlarla. bir anahtarla. birçok rüyayla. sonra bir anahtar daha. iki ameliyat, sayısız oyuncak, belimi okşayan simsiyah saçlarım ve merhaba, tüm nazarlara inat, livin my best life darlin.
buna şükür mü yeter?
ha sonra,
böbreğimi istese vereceğim çok insanla yollarımı ayırdım, üzülürüm sanarken gördüm, ne kadar doğru yapmışım.
o kadarını başaramam dediğim ne varsa başardım, her başarının ardından kendimi ilk ben kutladım.
tek başıma zor dediğim her şeyi en güzel tek başımayken yaptım mesela. ayağımın altı boşken hayat daha kolaymış, anladım.
ama unutmadım.
65 saatmiş gibi gelen günleri unutmadım. attığım hiçbir yanlış adımı unutmadım. kalbimi kıran hiçbir şeyi unutmadım.
çünkü unutmanın kendime yapacağım en büyük kötülükler listesinde yer aldığına inanıyorum.
bir numarada ise affetmek yazıyor kocaman harflerle.
kin iyidir, insana doğru yolu gösterir. affetmemek zihnini o şeylere yorduğun anlamına gelmez. o kapıları sonsuza dek kilitlediğin anlamına gelir. kapıların ardını sevgiyle, umutla, zaferle, keyifle, inançla, huzurla doldurmak da ikinci adım.
attığım tüm adımlara aşığım.
böyleyken böyle. ayda yılda bir aklıma geldiğinde buraya en azından bir çapa atmak istiyorum böyle. o dönem hangi sayfadaysam, ucunu kıvırmak. mini bi' günce.
anita was here.
111106e
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder